III SAB/Gd 133/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2023 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Zakładu Karnego do rozpatrzenia punktu 1. wniosku skarżącego G. K. o udostępnienie informacji publicznej, datowanego na dzień 5 kwietnia 2023 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, 2. stwierdza, że Dyrektor Zakładu Karnego dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia punktu 1. wniosku , która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie.

G. K. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego z wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2023 r. , który wpłynął do organu w dniu 12 kwietnia 2023 r. , o udostępnienie informacji publicznej poprzez:

1. udostępnienie sporządzonych planów finansowych, dochodów i wydatków budżetowych funduszy pomocy postpenitencjarnej oraz dokonywanych ich korekt przy współdziałaniu z zainteresowanymi służbami wskazując, że chodzi o dane za lata 2022 i 2023,

2. udostępnienie sporządzonych sprawozdań finansowych zakładu karnego w roku 2022 i 2023,

3. udostępnienie opracowanych planów materiałowych i potrzeb finansowych dotyczących wydatków oraz prowadzenia zaopatrzenia materiałowego zakładu karnego w roku 2022 i 2023,

4. wskazanie, jakie środki finansowe są przeznaczone w 2023 r. dla działu kwatermistrzowskiego oraz na jaki cel ,

5. udostępnienie zdarzeń nadzwyczajnych, które miały miejsce w zakładzie karnym w latach 2022 i 2023, gdzie ewidencjonuje te zdarzenia dział ochrony,

6. jakie są prowadzone oddziaływania wychowawcze w tutejszym oddziale terapeutycznym oraz jakie są wydatki budżetowe dla potrzeb oddziału terapeutycznego w roku 2023 oraz na jaki cel.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2023 r. znak [...] (doręczonym wnioskodawcy w dniu 2 maja 2023 r.) organ udzielił odpowiedzi wnioskodawcy wskazując, w odniesieniu do punktu 1. wniosku, że zgodnie z obowiązującymi w jednostce przepisami w sprawie uzyskania żądanych dokumentów, tj. projektu planu finansowego na 2022 r., planu finansowego na rok 2022 – ostatecznego, projektu planu finansowego na rok 2023, planu finansowego na rok 2023 wg stanu na 31.03.2023 r., planu finansowego Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej Funduszu Sprawiedliwości wg układu paragrafowego na 2022 r. oraz planu finansowego Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej Funduszu Sprawiedliwości wg układu paragrafowego na 2023 r., należy wpłacić na konto zakładu kwotę 14 zł, tj. 1 zł za każdą stronę. Organ wskazał na zarządzenie Dyrektora Zakładu Karnego z dnia 12 lutego 2022 r. Nr 18/2020 w sprawie regulaminu organizacyjnego Zakładu Karnego.

W odniesieniu do punktu 2. wniosku organ wskazał, że informacja dotycząca sprawozdań finansowych za ubiegłe lata została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej organu.

W zakresie punktów 3. i 4. wniosku organ poinformował wnioskodawcę, że obejmują one informację przetworzoną, w związku z czym organ wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma, że za udostępnieniem wnioskowanej informacji przemawia szczególnie uzasadniony interes publiczny.

Organ poinformował również, odnosząc się do punktu 5. wniosku, że zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 4 listopada 2022 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2022 r., poz. 2470) osobie pozbawionej wolności nie udostępnia się informacji przetwarzanych w Centralnej Bazie lub innym zbiorze danych prowadzonym w systemie teleinformatycznym, w zakresie odpowiadającym informacjom zawartym w aktach, uzasadniającym ograniczenie dostępu do tych akt.

W odpowiedzi na punkt 6. wniosku organ udzielił wnioskodawcy informacji, że w oddziale terapeutycznym dla skazanych z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonych umysłowo Zakładu Karnego realizowany jest program terapeutyczny oddziału. Głównym celem oddziaływań prowadzonych przez zespół terapeutyczny jest zapobieganie pogłębianiu się patologicznych cech osobowości, przygotowanie do samodzielnego życia, zgodnego z normami społecznymi, prawnymi i moralnymi. Oddziaływania prowadzone w ramach programu realizowane są w formie indywidualnych oraz grupowych oddziaływań specjalistycznych. W ramach oddziaływań realizowane są obecnie następujące zajęcia grupowe: trening umiejętności społecznych, trening zastępowania agresji, trening radzenia sobie ze stresem oraz relaksacja, trening rozpoznawania emocji i radzenia sobie z nimi, pogram pn.: Żyć bez uzależnień, zajęcia z zakresu profilaktyki samoagresji. Oprócz zajęć grupowych w oddziale terapeutycznym prowadzona jest terapia zajęciowa. jej celem jest przede wszystkim usprawnienie i kompensacja zaburzonych fizycznych oraz psychicznych funkcji osadzonych. Wykonywanie różnorodnych wyrobów terapii zajęciowej ma wartość kształcącą, wychowawczą, rehabilitacyjną oraz leczniczą. W oddziale terapeutycznym terapia zajęciowa jest realizowana w formie indywidualnej i grupowej. W roku 2023 na działalność oddziału terapeutycznego dla skazanych z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi ZK zostały przekazane środki finansowe w wysokości 9500 zł.

G. K., w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 9 maja 2023 r. , zarzucił Dyrektorowi Zakładu Karnego bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2023 r. Zdaniem skarżącego informacja publiczna udostępniana jest bezpłatnie, a opłatę można pobrać tylko wówczas, gdy informacja stanowi informację przetworzoną. Nadto w ocenie skarżącego organ nie uzasadnił, dlaczego uznał informację zawartą w punktach 3. i 4. wniosku za informację przetworzoną.

Skarżący wniósł o stwierdzenie przez sąd, że informacje, o które wystąpił we wniosku stanowią informację publiczną, za którą nie powinno pobierać się opłaty oraz nie stanowią formy przetworzonej, zobowiązanie organu do udostępnienia mu wnioskowanych informacji publicznych oraz "zasądzenia na moją rzecz od Dyrektora ZK i wymierzenia grzywny ww. Dyrektorowi w kwocie 1000 zł".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego, wnosząc o oddalenie skargi wyjaśnił, że pismem z dnia 25 kwietnia 2023 r. została udzielona wnioskodawcy odpowiedź na wniosek z dnia 5 kwietnia 2023 r., zaś w dniu 17 maja 2023 r. wydana została decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej objętej punktami 3. i 4. wniosku ze względu na brak wykazania szczególnego interesu publicznego.

Organ administracji publicznej dodał, że skarżący składa bardzo dużą ilość wniosków o udostępnienie informacji publicznej (w przeciągu niespełna dwóch lat złożył ponad 50 wniosków), a każdy z nich zawiera po kilka, kilkanaście zapytań, dotyczących różnego rodzaju informacji. W ocenie organu ich treść i liczba świadczy o próbie wykorzystania prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia innego celu niż troska o dobro publiczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. ustawy).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.".

Skarżący zarzucił Dyrektorowi Zakładu Karnego bezczynność w udostępnieniu mu informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2023 r.

Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu ochronę prawa strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie jest zatem działanie (akt lub czynność) organu, lecz jego ewentualny brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym terminie.

Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tj. Dz.U z 2022 r., poz. 902 ), dalej jako "u.d.i.p.", o bezczynności możemy mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w tej ustawie.

Dyrektor Zakładu Karnego należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu i jest uprawniony do jej udostępnienia. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej, zaś stosownie do przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2470 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.s.w." Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną i realizującą na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności (art. 1 i art. 2 u.s.w.), zaś dyrektor zakładu karnego jest jej organem (art. 7 pkt 3 u.s.w.).

Z uwagi na to, że wniosek skarżącego, datowany na dzień 5 kwietnia 2023 r., wpłynął do organu w dniu 12 kwietnia 2023 r., udzielenie odpowiedzi skarżącemu przez organ w dniu 25 kwietnia 2023 r. było prawidłowe. Stosownie bowiem do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

W piśmie z dnia 25 kwietnia 2023 r. organ udostępnił skarżącemu informację publiczną objętą pkt 6. wniosku. Odnośnie do punktu 2. organ wskazał, że żądane informacje znajdują się w BIP , co było prawidłowym postępowaniem zważywszy, że na wniosek udostępnia się tylko informację publiczną, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej ( art. 10 u.d.i.p.).

Odnosząc się do sposobu załatwienia przez organ punktu 3. i 4. wniosku zauważyć należy, że organ po uznaniu , że żądane w tym zakresie informacje są informacjami przetworzonymi, w terminie nie przekraczającym 14 dni wezwał skarżącego do wykazania w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma, że za udostępnieniem wnioskowanej informacji przemawia szczególnie uzasadniony interes publiczny. Z uwagi na doręczenie skarżącemu pisma organu z dnia 25 kwietnia 2023 r. w dniu 2 maja 2023 r., termin 14 dni do wykazania przez skarżącego żądanej okoliczności upływał w dniu 16 maja 2023 r. Organ niezwłocznie, bo już 17 maja 2023 r., wydał w tym zakresie decyzję, odmawiając udostępnienia informacji publicznej objętej punktami 3. i 4. wniosku ze względu na brak wykazania szczególnego interesu publicznego.

Skarżący w skardze w powyższym zakresie domagał się, aby sąd orzekł, że informacje, o które skarżący wystąpił we wniosku, nie stanowią formy przetworzonej. Przywołany wcześniej przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje tego rodzaju rozstrzygnięcia. Rozpoznając skargę na bezczynność organu w sprawie dotyczącej informacji publicznej sąd dokonuje jedynie oceny, czy organ we właściwym terminie udostępnił taką informację, odmówił jej udostępnienia w formie przepisanej prawem lub prawidłowo poinformował , że żądana informacja nie jest informacją publiczną i z jakich przyczyn.

W niniejszej sprawie, w zakresie punktów 3. i 4. wniosku organ wydał decyzję, która nie może być kontrolowana przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, bowiem od decyzji tej przysługuje odwołanie. Ocena, czy żądana informacja jest informacją przetworzoną jest elementem kontroli decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej z powodu nie wykazania przez wnioskodawcę, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tej sytuacji Sąd mógł dokonać jedynie oceny , czy organ w powyższym zakresie pozostaje w bezczynności. Organ wydał decyzję administracyjną w przewidzianych prawem terminach, wobec czego nie można uznać, że pozostaje on w bezczynności odnośnie do punktów 3. i 4. wniosku.

Przywoływanym pismem z dnia 25 kwietnia 2023 r. organ odmówił udostępnienia informacji objętych punktem 5. wniosku, powołując się na przepis art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 4 listopada 2022 r. o Służbie Więziennej i wskazując, że osobie pozbawionej wolności nie udostępnia się informacji przetwarzanych w Centralnej Bazie lub innym zbiorze danych prowadzonym w systemie teleinformatycznym, w zakresie odpowiadającym informacjom zawartym w aktach, uzasadniającym ograniczenie dostępu do tych akt.

Mając to na uwadze przyjąć należy, że Dyrektor Zakładu Karnego nie dopuścił się bezczynności w zakresie pkt 5. wniosku, gdyż w 14-dniowym terminie udzielił skarżącemu odpowiedzi, z której wynika, że odmawia udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej, wskazując podstawę prawną i wyjaśniając zasadnicze motywy takiego działania (rozstrzygnięcia). Co prawda, stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, to jednak – w ocenie Sądu – pismo Dyrektora z dnia 25 kwietnia 2023 r. dotyczące pkt. 5. wniosku należy uznać za "ułomną decyzję administracyjną". Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lipca 1981 r. (sygn. akt SA 1163/81), pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Zatem istnienie niektórych składników wymienionych w art. 107 k.p.a. jest koniecznym, a zarazem wystarczającym warunkiem stwierdzenia bytu decyzji. Pismo Dyrektora Zakładu Karnego z dnia 25 kwietnia 2023 r. w części dotyczącej pkt. 5. wniosku wszystkie powyżej wymienione i konieczne dla stwierdzenia bytu decyzji administracyjnej cechy spełnia. Pismem tym organ administracji publicznej (dyrektor zakładu karnego) ukształtował sytuację prawną konkretnego adresata (skarżącego) poprzez odmowę udostępnienia mu żądanej informacji publicznej z uwagi na obowiązujące szczególne uregulowanie -. art. 24 ust. 5 pkt 2 u.s.w. , podpisując to pismo ze wskazaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska służbowego. Jakkolwiek organ nie nadał swojemu działaniu expressis verbis formy decyzji – błędnie przyjmując, że w niniejszej sprawie nie ma obowiązku wydawania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji (zob. wyrok NSA z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3301/21; wyrok WSA w Lublinie z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 65/22) – to jednak cechy jakie wskazanemu pismu nadał, zawarta w nim treść ale i ukształtowanie prawa strony - adresata, pozwalają na stwierdzenie, że stanowi ono wadliwie formalnie skonstruowaną decyzję, od której przysługuje odwołanie do organu II instancji. Wyjaśnić jednak należy, że z uwagi na to, że w treści pisma (decyzji) Dyrektora Zakładu Karnego z dnia 25 kwietnia 2023 r. nie zostało zawarte pouczenie co do prawa odwołania, skarżący może, stosownie do art. 111 § 1 w zw. z art. 58 k.p.a., wystąpić do organu z wnioskiem o uzupełnienie decyzji z dnia 25 kwietnia 2023 r. ( dotyczącej pkt. 5. wniosku o udostępnienie informacji publicznej ) co do prawa odwołania, składając jednocześnie do organu żądanie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji.

W zakresie pkt 1. wniosku organ pismem z dnia 25 kwietnia 2023 r. wskazał na posiadane plany i projekty planów finansowych za lata 2022- 2023, informując skarżącego o konieczności uiszczenia opłaty za uzyskanie kserokopii żądanych dokumentów w łącznej kwocie 14 zł.

Skarżący w skardze na bezczynność organu zakwestionował obowiązek uiszczenia opłaty za udostępnienie żądanej informacji publicznej, wnosząc o stwierdzenie przez sąd, że za żądaną informację opłaty się nie pobiera. Także w tym przypadku należy wyjaśnić, że art. 149 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje tego rodzaju rozstrzygnięcia. W sprawie ze skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nie rozstrzyga się ponadto kwestii zasadności pobrania opłaty.

Wyjaśnić natomiast należy, że z art. 15 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty, może on pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. W myśl art. 15 ust.2 u.d.i.p. podmiot taki, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadamia wnioskodawcę o wysokości opłaty, a udostępnienie informacji następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.

W niniejszej sprawie organ w terminie 14 dni od złożenia wniosku powiadomił skarżącego o wysokości opłaty za udostępnienie informacji określonej w pkt 1 wniosku.

Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Ani z przedłożonych Sądowi dokumentów , ani z odpowiedzi na skargę nie wynika, by organ w terminie 14 dni od dnia powiadomienia skarżącego o wysokości opłaty udostępnił skarżącemu żądaną w punkcie 1. wniosku informację lub by skarżący wycofał wniosek. Wobec powyższego organ pozostaje w tym zakresie w bezczynności.

W tej sytuacji Sąd uznając, że organ dopuścił się w powyższym zakresie bezczynności, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Dyrektora Zakładu Karnego do rozpatrzenia punktu 1. wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, datowanego na dzień 5 kwietnia 2023 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku ( pkt 1. sentencji wyroku).

W ocenie Sądu bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa ( pkt 2. sentencji wyroku).

Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej, jak też do wymierzenia organowi grzywny. Zaniechanie przez organ udostępnienia informacji publicznej w omawianej części nie było nacechowane złą wolą. Sąd nie dopatrzył się też konieczności zrekompensowania skarżącemu oczekiwania na żądaną w punkcie 1. wniosku informację publiczną.

Sąd mając na uwadze, że organ nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego w pozostałym zakresie , jak też uznając za bezzasadne żądanie wymierzenia organowi grzywny i żądanie przyznania sumy pieniężnej, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie ( pkt 3. sentencji wyroku).