IV KO 27/13
postanowienie – Sąd Najwyższy z dnia 2013-05-22
Najważniejsze z orzeczenia
Sąd Najwyższy uznał, że sprawę należy przekazać do innego sądu równorzędnego na podstawie art. 37 k.p.k., ponieważ oskarżonym był były sędzia sądu właściwego do rozpoznania sprawy. Celem było usunięcie możliwych wątpliwości co do obiektywizmu i bezstronności oraz ochrona dobra wymiaru sprawiedliwości.
Dane orzeczenia
SygnaturaIV KO 27/13
Data orzeczenia2013-05-22
Rodzaj orzeczeniapostanowienie
SądSąd Najwyższy
WydziałWydział IV
SędziowieJacek Sobczak (przewodniczący), Jarosław Matras (autor uzasadnienia), Jerzy Grubba
Pełna treść orzeczenia
Sygn. akt IV KO 27/13
POSTANOWIENIE
Dnia 22 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Sobczak (przewodniczący)
SSN Jerzy Grubba
SSN Jarosław Matras (sprawozdawca)
Protokolant Dorota Szczerbiak
w sprawie G. W. i A. P.
oskarżonych z art. 230 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 22 maja 2013 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w B. w sprawie III K …/13 ,
w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie
art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
sprawę oskarżonych G. W. i A. P. (III K …/13) przekazać do
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.
UZASADNIENIE
Wniosek Sądu Rejonowego w B. jest zasadny. Okoliczność, że osobą
oskarżoną jest były sędzia Sądu Rejonowego w B. słusznie została wskazana jako
uzasadniająca przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie
określonym w art. 37 k.p.k. Wprawdzie przepis ten ma charakter wyjątkowy, ale w
sprawie niniejszej zaistniała sytuacja jednoznacznie świadcząca o tym, iż
pozostawieniu sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru
sprawiedliwości (por. postanowienie SN z dnia 4 lipca 2006 r., V KO 55/06,
2
OSNKW 2006, z. 9, poz. 85). W przedstawionym układzie procesowym celowym
jest bowiem odsunięcie możliwych zastrzeżeń co do obiektywnego, bezstronnego
rozpoznania sprawy, a te mogą być formułowane już li tylko z uwagi na
wcześniejsze pełnienie przez oskarżonego G. W. służby sędziego we właściwym
rzeczowo i miejscowo sądzie. Skoro zatem ocena celowości przekazania sprawy
powinna uwzględniać realia i specyfikę każdej sprawy, a więc przede wszystkim,
istnienie związku (podmiotowego oraz przedmiotowego, tj. odnoszonego do czynów
co do których postępowanie ma się toczyć) pomiędzy prowadzonym
postępowaniem karnym a właściwym sądem, to w sprawie tej związek podmiotowy
rysuje się dosyć ściśle, co czyni zasadnym przekazanie sprawy innemu sądowi.
Decyzja ta nie oznacza oczywiście braku zaufania dla obiektywizmu i
bezstronności sędziów orzekających we właściwym sądzie, ale ma na względzie
przede wszystkim to, aby głównym przedmiotem zainteresowania w odniesieniu tej
sprawy było merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, a nie podważanie a priori
obiektywizmu orzekających w sprawie sędziów.
Mając na uwadze te okoliczności należało sprawę przekazać do Sądu
Rejonowego w K.
Powiązane przepisy
Podobne orzeczenia
Wezwanie do wskazania kierowcy musi być imienne – wyrok SR
XI W 10865/15 · 2015-11-16
Europejski nakaz aresztowania – właściwość sądu
II Kop 15/15 · 2015-07-16
Wyrok łączny i rażąca niewspółmierność kary – SO Gliwice
IV K 65/14 · 2014-07-31
Jedyny świadek a skazanie – ocena dowodów w karnym
II AKa 115/15 · 2015-11-03
Pobicie z użyciem kija bejsbolowego – uchylenie wyroku
II Ka 718/15 · 2016-02-11
Zapytaj AI o to orzeczenie
Pytanie 1/2 (bez konta)