IV KZ 83/12
postanowienie – Sąd Najwyższy z dnia 2012-12-28
Najważniejsze z orzeczenia
Sąd Najwyższy uznał, że termin do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku można przywrócić tylko wtedy, gdy uchybienie nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony. W tej sprawie skazany nie wykazał takiej przeszkody, więc SN utrzymał w mocy odmowę przywrócenia terminu. Orzeczenie jest ważne dla praktyki, bo pokazuje rygorystyczne podejście do terminów zawitych w postępowaniu karnym.
Dane orzeczenia
SygnaturaIV KZ 83/12
Data orzeczenia2012-12-28
Rodzaj orzeczeniapostanowienie
SądSąd Najwyższy
WydziałWydział IV
SędziowieWiesław Kozielewicz (autor uzasadnienia)
Pełna treść orzeczenia
Sygn. akt IV KZ 83/12
POSTANOWIENIE
Dnia 28 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz
na posiedzeniu w dniu 28 grudnia 2012 r.
w sprawie J. W.
skazanego z art. 252 § 1 k.k.
po rozpoznaniu zażalenia skazanego
na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 21 listopada 2012 r.,
w przedmiocie nie uwzględnienia wniosku skazanego o przywrócenie zawitego
terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku
tego Sądu z dnia 22 sierpnia 2012 r.
postanowił:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r., nie uwzględnił
wniosku skazanego J. W. o przewrócenie mu terminu do złożenia wniosku o
sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 22 sierpnia 2012
r.
W piśmie z dnia 5 grudnia 2012 r., potraktowanym jako zażalenie, skazany J.
W. kwestionuje to rozstrzygniecie i podnosi, że jest osobą niepełnosprawną i cyt.
„nie ma środków na dojazdy”, zaś zawiadomienia o terminach rozprawy apelacyjnej
otrzymywał z zaznaczeniem, iż stawiennictwo nie jest obowiązkowe.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 126 § 1 k.p.k. podstawą przywrócenia zawitego terminu do
złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu
odwoławczego może być jedynie ustalenie, że jego niedotrzymanie nastąpiło z
2
przyczyn od strony niezależnych. W przedmiotowej sprawie, jak trafnie przyjął Sąd
Apelacyjny, taka okoliczność nie miała miejsca (por. wywód zawarty w
uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia). Poza sporem jest, że J. W.
prawidłowo zawiadomiony o terminach rozprawy apelacyjnej nie był w dacie
rozprawy pozbawiony wolności. Nie był obecny na rozprawie apelacyjnej. W
rozprawie uczestniczył zaś jego obrońca z urzędu adw. B. G. (k. 1273 i k. 1317
oraz k. 1322). Skazany J. W. wniosek o doręczenie mu odpisu wyroku Sądu
Apelacyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r., złożył w dniu 27 września 2012 r. (k. 1384-
1390 i k.1393). Po odmowie doręczenia (zarządzenie z dnia 24 października 2012
r., k. 1407), skazany w dniu 31 października 2012 r., złożył wniosek o przywrócenie
mu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia w/w
wyroku Sądu Apelacyjnego, gdyż, cyt. „nie był świadomy w jaki sposób
przeprowadza się postępowanie kasacyjne”, zaś obrońca nie poinformował go o
treści zapadłego wyroku (k. 1408).
Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, trafnie
podniósł, że w realiach sprawy nic nie stało na przeszkodzie aby skazany osobiście
złożył taki wniosek, zaś lektura akt sprawy cyt. „nie wskazuje na to, aby został on w
tej kwestii wprowadzony w błąd przez obrońcę lub inne osoby” (k. 1416 v.).
Podzielając ustalenia Sądu Apelacyjnego z zaskarżonego postanowienia,
należy dodatkowo podnieść, że skazany J. W. nie może również uzasadniać
wniosku o przywrócenie terminu brakiem pouczenia o terminie i sposobu wniesienia
kasacji, gdyż jak to wcześniej zaznaczono, był prawidłowo zawiadomiony o
terminach rozprawy apelacyjnej i nie będąc pozbawiony wolności zdecydował o
nieuczestniczeniu w niej. O treści zapadłego wyroku i sposobie jego zaskarżenia
mógł też, co oczywiste, gdyby tego chciał, uzyskać informacje w sekretariacie
Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego bez potrzeby przyjazdu do K., np. w drodze
rozmowy telefonicznej.
Kierując się powyższym Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.
Powiązane przepisy
Podobne orzeczenia
Wezwanie do wskazania kierowcy musi być imienne – wyrok SR
XI W 10865/15 · 2015-11-16
Europejski nakaz aresztowania – właściwość sądu
II Kop 15/15 · 2015-07-16
Wyrok łączny i rażąca niewspółmierność kary – SO Gliwice
IV K 65/14 · 2014-07-31
Jedyny świadek a skazanie – ocena dowodów w karnym
II AKa 115/15 · 2015-11-03
Pobicie z użyciem kija bejsbolowego – uchylenie wyroku
II Ka 718/15 · 2016-02-11
Zapytaj AI o to orzeczenie
Pytanie 1/2 (bez konta)