IV SA/Po 209/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Donata Starosta Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Komendanta Policji z dnia 28 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. wydanej w dniu 7 lutego 2024 roku nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Policji na rzecz skarżącego D. P. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

D. P., podaniem w postaci dokumentu elektronicznego z dnia 31 grudnia 2023 roku, wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w P. z żądaniem udostępnienia informacji "Ile zawiadomień o możliwości popełnienia przestępstwa przez Wójta Gminy G. wpłynęło do Komendy Powiatowej Policji w P. w obecnej kadencji samorządu terytorialnego (tj. od listopada 2018 roku do dnia wpływu niniejszego wniosku)".

Komendant Powiatowy Policji w P., decyzją sporządzoną w postaci papierowej z dnia 31 stycznia 2024 roku (nr [...]), odmówił udostępnienia publicznej.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, gdyż Komendant nie prowadzi rejestrów, zbiorów danych, dotyczących osób co do których złożono zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, a nie uzyskały one statusu pokrzywdzonego lub podejrzanego. Objęte wnioskiem informacje znalazłyby się w prowadzonych ewidencjach, gdyby doszło do przedstawienia zarzutów. Żądane informacje znajdują się w zawiadomieniach o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Aby je zgromadzić trzeba przejrzeć każde z nich. Z uwagi na upływ czasu większa część tej dokumentacji poddana została procesowi archiwizacji, a tę dokumentację również należy przeanalizować. Do przejrzenia jest około 4700 postępowań przygotowawczych oraz około 3800 postępowań sprawdzających. Nie można tego dokonać w ramach realizacji zadań podstawowych podległych pracowników i policjantów, przygotowanie tego typu informacji wykracza poza ten zakres.

D. P., pismem z dnia 1 lutego 2024 roku w postaci dokumentu elektronicznego, skorzystał z prawa do odwołania.

Odwołujący się zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz udzielenia żądanej informacji, gdyż w jego ocenie wniosek dotyczy informacji prostej. Strona uznaje, że zakres wnioskowanych danych znajduje się w systemach teleinformatycznych organu lub w dokumentach będących w posiadaniu organu.

Strona zaznaczyła, że organ nie doręczył jej decyzji, bo wysłał na ePUAP skan rozstrzygnięcia. Decyzja doręczana elektronicznie, aby spełniać wymóg podpisania musi zawierać podpis elektroniczny. Ponadto skan został przesłany bez opcji generowania UPD, a więc nie ma możliwości ustalenia daty doręczenia przesłanej korespondencji.

Komendant Powiatowy Policji w P., w odpowiedzi na odwołanie, w dniu 7 lutego 2024 roku sporządził w postaci dokumentu elektronicznego decyzję o tożsamej treści (opatrzenie datą, numer, rozstrzygniecie oraz uzasadnienie), co ta sporządzoną w postaci papierowej w dniu 31 stycznia 2024 roku, a następnie przesłał ją na adres dla doręczeń elektronicznych wnioskodawcy.

D. P., pismem z dnia 8 lutego 2024 roku w postaci dokumentu elektronicznego, ponownie skorzystał z prawa do złożenia odwołania.

W treści podania odwołujący się wskazał, że podtrzymuje odwołanie złożone w dniu 1 lutego 2024 roku. Ponadto zaznaczył, że Komendant Powiatowy Policji w P. łamie wszelkie zasady postępowania administracyjnego. Decyzja kończy postępowanie. Doręczanie dwa razy tej samej decyzji jest niedopuszczalne. Jedyny wyjątek stanowi art. 132 K.p.a. Jednak organ nie uznał zasadności pierwszego odwołania w całości. W nowej decyzji nie ma ani słowa o zastosowaniu art. 132 K.p.a. Komendant niezgodnie z prawem, chcąc naprawić błąd w doręczeniu decyzji, wydał nową decyzję.

Komendant Policji, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia 28 lutego 2024 roku (nr [...]), utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji.

Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że organ I instancji przesłał wnioskodawcy w dniu 31 stycznia 2024 roku skan decyzji, bez pliku zawierającego podpis elektroniczny. Otrzymany skan w formie PDF nie spełnia wymagań dla stosowania środków komunikacji elektronicznej. Organ I instancji naprawił błąd poprzez opatrzenie decyzji nr [...] z dnia 31 stycznia 2024 roku kwalifikowanym podpisem elektronicznym. W obrocie prawny pozostaje jedna decyzja organu I instancji, która została doręczona w dniu 7 lutego 2024 roku i od tej daty rozpoczął bieg terminu na wniesienie odwołania. Strona złożyła odwołanie od decyzji, która nie został skutecznie doręczona. Odwołanie z dnia 1 lutego 2024 roku należało uznać za przedwczesne. Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko, że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną.

D. P., pismem z dnia 1 marca 2024 roku w postaci dokumentu elektronicznego, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.

W ocenie strony skarżącej kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem:

1) art. 2, art. 3 oraz art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 61 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że wniosek dotyczył informacji publicznej przetworzonej,

2) art. 87 Konstytucji RP poprzez rozstrzyganie sprawy na podstawie aktów, które nie są źródłami powszechnie obowiązującego prawa,

3) art. 107 § 1 w związku z art. 9 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak w decyzji organu I instancji wszystkich niezbędnych elementów przewidzianych przepisami prawa,

4) art. 132 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zastosowanie nieznanego ustawie trybu naprawczego,

5) art. 104 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wydanie przez ten sam organ dwóch decyzji kończących sprawę,

6) art. 39 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłowe doręczenie decyzji,

7) art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 12 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez prowadzenie postępowania bez zachowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego.

Komendant Policji, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zażądał oddalenia skargi podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji oraz wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167 ze zm.).

Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego aktualnego na dzień wydania zaskarżonego aktu.

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a.").

Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Niniejsza sprawa sądowoadministracyjna, na zgody wniosek stron, została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.

Skarga została złożona z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 28 lutego 2024 roku. Skarga została złożona w dniu 1 marca 2024 roku, a przekazana do Sądu w dniu 15 marca 2024 roku.

Skarga okazała się uzasadniona.

Skarżący domaga się od Komendanta Powiatowego Policji w P., aby ten udzielił mu informacji o liczbie zawiadomień o możliwości popełnienia przestępstwa przez osobę pełniącą funkcję Wójta Gminy G., które złożono w okresie od listopada 2018 roku do dnia wpływu wniosku, tj. do dnia 2 stycznia 2024 roku.

Pomiędzy stronami bezsporne pozostaje, że dane objęte żądaniem wniosku dotyczą informacji publicznej, a także to, że Komendant Powiatowy Policji w P. jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej.

Kwestią sporną jest natomiast to czy żądanie wniosku dotyczy informacji publicznej przetworzonej oraz to czy przy rozstrzyganiu tej kwestii doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania.

Wzorzec kontroli legalności zaskarżonych decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022, poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p.") oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. - dalej w skrócie "K.p.a.").

Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.).

Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że jeżeli nie zachodzą przesłanki określone w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., to organ powinien wydać decyzję o odmowie udzielania informacji publicznej (wyrok NSA z 8.06.2011 r., I OSK 402/11, LEX nr 1082749, wyrok WSA w Poznaniu z 7.03.2013 r., II SA/Po 1060/12, LEX nr 1303565, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 13.07.2023 r., II SAB/Go 38/23, LEX nr 3586726.).

Do decyzji o odmowie udzielania informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 2 pkt 1-2 u.d.i.p.).

Zgodnie z treścią art. 14 § 1a K.p.a. sprawy należy prowadzić i załatwiać na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią.

Z kolei pisma kierowane do organów administracji publicznej mogą być sporządzane na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, a do opatrywania ich podpisami i pieczęciami stosuje się przepisy § 1a i 1b (art. 14 § 1d K.p.a.).

W ocenie Sądu z treści przepisów art. 14 § 1a K.p.a. oraz art. 14 § 1d K.p.a. w sposób jednoznaczny wynika, że dokument papierowy oraz dokument elektroniczny to dwie równoważne postaci zapewniające realizację zasady pisemności w postępowaniu administracyjnym. Przyjmować zatem należy, że pismo/decyzja w postaci papierowej oraz pismo/decyzja w postaci elektronicznej to dokumenty o tej samej doniosłości prawnej, co do których należy przyjmować, że zostały sporządzone w różny sposób, ale z poszanowaniem formy pisemności.

Dostrzegać należy, że wydanie decyzji administracyjnej jest czynnością procesową organu administracji publicznej. Polega ona na sporządzeniu decyzji zawierającej konstytutywny minimalny zakres elementów. W ramach tych składników decyzji kluczowy jest podpis wyrażający złożenie przez organ administracji określonego oświadczenia woli. Datą wydania przez organ decyzji jest data jej podpisania przez osobę upoważnioną do jej wydania, która to data determinuje punkt odniesienia dla oceny niektórych elementów związanych z legalnością aktu administracyjnego. Są nimi elementy stanu prawnego, w jakim dana decyzja zapadła, a zatem m.in. właściwość organów, krąg stron postępowania, istnienie podstawy prawnej wydania decyzji (M. Wierzbowski, A. Wiktorowska (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 31, Warszawa 2023 oraz powołane tam orzecznictwo).

W ocenie Sądu, co pozostaje bezsporne także pomiędzy stronami, przesłanie na adres do doręczeń elektronicznych wnioskodawcy skanu decyzji wydanej przez Komendanta Powiatowego Policji w postaci papierowej nie możne zostać rozpoznane jako skuteczne doręczenie rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie.

Przyjmuje się, że przepis art. 109 § 1 K.p.a. stanowi o doręczeniu stronom "decyzji", a więc jej oryginału, a nie odpisu, wyciągu z protokołu posiedzenia organu czy też kopii decyzji (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 18, Warszawa 2022).

Wyjaśnić również należy, że moment skutecznego doręczenia decyzji jest chwilą, w której ta decyzja wchodzi w życie, czyli wywołuje określone skutki prawne. Jeżeli zatem decyzja nie została doręczona zgodnie z przepisami regulującymi zasady doręczania stronie tego typu rozstrzygnięć, to nie weszła do obrotu prawnego i nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania w sprawie modyfikacji takiej decyzji przy wykorzystaniu zwykłych czy też nadzwyczajnych środków prawnych. W świetle art. 110 § 1 K.p.a. jak i innych regulacji kodeksowych brak jest jednak podstaw do pozbawienia faktu wydania przez organ administracji publicznej decyzji administracyjnej znaczenia prawnego i utożsamiania daty wydania decyzji z datą jej doręczenia. Z brzmienia omawianego przepisu wynika, że wydana decyzja nie wywoła skutków, jeżeli nie zostanie wprowadzona do obrotu (R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2023 oraz powołane tam orzecznictwo).

Sąd nie podziela kategorycznego stanowiska Komendanta Policji, że "w obrocie prawnym funkcjonuje jedna decyzja organu I instancji, która została doręczona skarżącemu w dniu 7 lutego 2024 roku (...)".

Na gruncie okoliczności kontrolowanej sprawy nie może budzić najmniejszych wątpliwości, że organ I instancji w jednej sprawie wydał dwie decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Pierwszą w postaci papierowej, z podpisem własnoręcznym, opatrzoną datą 31 stycznia 2024 roku (data wydania), która została uzewnętrzniona stronie, ale wadliwie/nieskutecznie, bo z naruszeniem art. 109 K.p.a. oraz drugą w postaci elektronicznej, z podpisem elektronicznym z dnia 7 lutego 2024 roku (data wydania), którą przesłano na adres do doręczeń elektronicznych skarżącego, a więc rozstrzygnięcie sprawy zostało uzewnętrznione z poszanowaniem art. 109 K.p.a.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przyjmuje, że brak jest podstaw do utożsamiania sytuacji nieskutecznego lub wadliwego wprowadzenia decyzji administracyjnej do obrotu prawnego ze stanem braku uzewnętrznienia decyzji, który przesądza o tym, iż sprawa administracyjna nie została jeszcze rozstrzygnięta. Bezskuteczność oraz wadliwość doręczenia decyzji to sytuacje uzewnętrznienia decyzji z naruszeniem prawa.

Na gruncie instytucji autokontroli unormowanej w art. 132 § 1 lub § 2 K.p.a. możliwe jest uwzględnienie odwołania strony bez przeprowadzenia postępowania odwoławczego. Jednak organ administracji publicznej I instancji jest zobowiązany do uchylenia lub zmiany zakwestionowanej decyzji w sposób wskazany w odwołaniu, czyli jedynie wówczas, gdy uznaje, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie.

Skarżący w dniu 1 lutego 2024 roku skorzystał z prawa odwołania od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w postaci papierowej (decyzja wydana 31 stycznia 2024 roku oraz uzewnętrzniona z naruszeniem prawa). Komendant Powiatowy Policji w P., na skutek wniesionego odwołania, w dniu 7 lutego 2024 roku, wydał w tej samej sprawie kolejną decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej w postaci elektronicznej.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy nie może budzić żadnych wątpliwości, że kolejna decyzja Komendanta Powiatowego Policji w P. w tej samej sprawie (decyzja w postaci elektronicznej z dnia 7 lutego 2024 roku) została wydana z rażącym naruszeniem art. 132 § 1 K.p.a., a organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał takie rozstrzygniecie w mocy.

Kwestią odrębną od postaci aktu załatwiającego sprawę administracyjną (papierowa, elektroniczna) jest kwestia doręczenia decyzji. Doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, a bezskuteczność w zakresie dokonania takiej czynności usuwa się poprzez jej wykonanie/ponowienie w sposób, który będzie skuteczny prawnie.

Zgodnie z art. 39 § 1 K.p.a. zasadą jest, że organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 roku o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje w siedzibie organu, co oznacza wręczenie dokumentu papierowego (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 39, teza 8).

W świetle art. 39 § 2 pkt 1 i pkt 2 K.p.a. w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa powyżej (na adres do doręczeń elektronicznych lub w siedzibie organu), organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem:

1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 roku o doręczeniach elektronicznych, albo

2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

Doręczanie pisma przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896, 1933 i 2042), aktualizuje się dopiero w przypadku braku możliwości doręczenia pisma na adres do doręczeń elektronicznych oraz w przypadku braku możliwości doręczenia pisma przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej (art. 39 § 3 pkt 1 K.p.a.).

Odnotować również należy, że w przypadku pism wydanych przez organ administracji publicznej w postaci elektronicznej przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma (art. 39ł § 1 K.p.a.).

Sąd orzekający w niniejszej sprawi podziela stanowisko prezentowane w doktrynie prawa administracyjnego, że doręczenie na adres do doręczeń elektronicznych nie jest możliwe np. wtedy, gdy pismo zostało utrwalone na papierze lub gdy adresat nie posiada adresu do doręczeń elektronicznych (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 39, teza 10).

Z uwagi na powyższe przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane są przyjmować, że załatwienie kontrolowanej sprawy przez Komendanta Powiatowego Policji decyzją w postaci papierowej z dnia 31 stycznia 2024 roku determinowało sposób doręczenia tak sporządzonej decyzji w trybie przesyłki rejestrowej, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku - Prawo pocztowe albo przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (wydanie jej skarżącemu w siedzibie organu).

Na gruncie niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej przedwczesne jest wypowiadanie się co do kwestii czy żądana informacja publiczna (okoliczność bezsporna pomiędzy stronami) ma charakter przetworzony oraz co do tego czy zaistniały warunki do udostępnienia takiej informacji.

Przyjmuje, że w przypadku stwierdzania nieważności zaskarżonej decyzji sąd administracyjny orzeka wyłącznie co do przesłanek nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie jest zaś władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (wyrok NSA z 5.01.2024 r., I OSK 1888/22, dostępny w bazie CBOSA).

Skuteczne doręczenie decyzji w postaci papierowej, wydanej w dniu 31 stycznia 2024 roku, otworzy skarżącemu możliwość złożenia odwołania, które zaktualizuje konieczność ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy.

Z powyższych względów Sąd doszedł do przekonania o konieczności usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 7 lutego 2024 roku, jako obarczonych wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O należnych stronie skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę składa się opłata uiszczona tytułem wpisu od skargi (200 zł).