POSTANOWIENIE Z DNIA 22 STYCZNIA 2004 R.
SDI 6/04
Sąd Najwyższy – Izba Karna, w jednoosobowym składzie:
sędzia SN Józef Dołhy
na posiedzeniu bez udziału stron (art. 531 § 1 k.p.k.) w dniu 22 stycznia 2004 r.
po rozpoznaniu sprawy obwinionego adwokata z powodu kasacji wniesionej
przez obwinionego od postanowienia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego
Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 5 października 2002 r., sygn. akt (...)
zmieniającego postanowienie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej z dnia
14 czerwca 2002 r., sygn. akt (...)
p o s t a n o w i ł na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. pozostawić bez rozpoznania
wniesioną kasację, jako niedopuszczalną z mocy ustawy.
U z a s a d n i e n i e
Postanowieniem z dnia 5 października 2002 r. Wyższy Sąd Dyscyplinarny
zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Dyscyplinarnego w ten sposób, że na
podstawie art. 95j ustawy – Prawo o adwokaturze tymczasowo zawiesił
adwokata w czynnościach zawodowych.
Od tego orzeczenia obwiniony wniósł do Sądu Najwyższego kasację.
Z urzędu Sąd Najwyższy zważył:
Uprawnienia stron postępowania dyscyplinarnego w stosunku do
adwokatów do występowania z kasacją określają przepisy art. 91a, art. 91e
ustawy – Prawo o adwokaturze oraz – stosowany odpowiednio – przepis art. 519
2
k.p.k. W świetle tych uwarunkowań jest oczywiste, że kasacją może być
zaskarżone jedynie takie orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym w
stosunku do adwokatów, które:
a) ma postać orzeczenia merytorycznego w sprawie popełnienia
deliktu dyscyplinarnego,
b) jest to orzeczenie sądu odwoławczego,
c) kończy ono postępowanie,
d) jest prawomocne.
Tymczasem wydane w sprawie orzeczenie w przedmiocie tymczasowego
zawieszenia w czynnościach, w trybie art. 95j ustawy – Prawo o adwokaturze,
ma charakter rozstrzygnięcia wpadkowego, nie jest to natomiast rozstrzygnięcie
merytoryczne w kwestii odpowiedzialności za delikt dyscyplinarny.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że wniesiona przez obwinionego
adwokata kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, co skutkuje
pozostawieniem jej bez rozpoznania.
