|
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego uniewinnieniem J. Ź. od popełnienia zarzucanego im czynu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którą Sąd Okręgowy aprobuje i należy jedynie zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielenia stanowiska prokuratora. Ustalony stan faktyczny w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości. Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzeń, oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Tym samym ustalenia faktyczne w zakresie ustalonego zachowania oskarżonej nie wykraczały poza ramy swobodnej oceny dowodów albowiem poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz sędziowskim przekonaniem.
W przedmiotowej sprawie podczas analizy czy oskarżona J. Ż. swoim zachowaniem wyczerpali wszystkie znamiona zarzucanych im czynów kluczową kwestią było wnikliwe zbadanie jej stosunku psychicznego do popełniania zarzucanego przestępstwa (strony podmiotowej).
Także w ocenie Sądu Okręgowego zebrane w sprawie dowody w istocie wykazały, że J. U. Ź. miała prawo do pobrania środków od (...) Towarzystwa (...) z/s w S. które przelało pozostałe ¾ kwot przyznanego z tytułu likwidacji szkody w dniu 18 stycznia 2019 r. w kwocie 501 099,14 zł na rachunek (...), a w dniu 10 kwietnia 2019 r. w kwocie 54 000 zł. W konsekwencji wymieniona swoim zachowaniem nie uszczupliła zaspokojenie S. Ź. będącego jej wierzycielem poprzez ukrycie środków zagrożonych zajęciem.
Sąd I instancji w pełni zasadnie dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej, która nie kwestionowała konfliktu z pokrzywdzonym, istnienia wierzytelności na jego rzecz oraz tego, że otrzymała ¾ kwoty należnego jej odszkodowania w dniach wskazanych w zarzucie.
Oskarżona postąpiła tak po konsultacji z pełnomocnikiem radcą prawnym J. Ł., który ją pouczył o obowiązujących w tym zakresie przepisach. Wymieniona po uzyskaniu od pełnomocnika porady prawnej co do obowiązujących przepisów następnie potwierdzonych pismami towarzystwa ubezpieczeń była w pełni przekonania o prawidłowości swego zachowania. Trafnie Sąd Rejonowy przy tym wskazał, że za takim wiarygodnym tłumaczeniem się oskarżonej przemawiają również wnioski płynące z chronologia dokumentów kierowanych przez ówczesnego pełnomocnika oskarżonej o zwolnienie z zajęcia wierzytelności oraz płynących z
E.
H.która informowała tak dłużnika jak i wierzyciela, o należnej im wysokości środków w związku z dokonanym zajęciem, które zostaną przelane na wskazane przez oskarżoną jako ubezpieczoną rachunek.
Zebrane w sprawie dowody, tak zeznania świadków jak i dokumenty w żadnym stopniu nie wykazały umyślnego działania oskarżonej, które miało rzekomo być podjęte w celu udaremnienia wykonania wyroków wskazanych w zarzucie aktu oskarżenia.
W ślad za Sądem Rejonowym podkreślić należy, iż stosownie do treści powołanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisów nie podlegają egzekucji: świadczenia z ubezpieczeń osobowych oraz odszkodowania z ubezpieczeń majątkowych, w granicach określonych w drodze rozporządzenia przez Ministrów Finansów i Sprawiedliwości; nie dotyczy to egzekucji mającej na celu zaspokojenie roszczeń z tytułu alimentów. Ponadto zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów oraz Sprawiedliwości z dnia 4 lipca 1986r. w sprawie określenia w jakich świadczenia z ubezpieczeń osobowych i odszkodowania z ubezpieczeń majątkowych nie podlegają egzekucji sądowej. Wreszcie art. 831§1pkt5 Kodeksu postępowania cywilnego wskazuje, że: §1 Z zastrzeżeniem art. 832 i art. 833 § 5 Kodeksu postępowania cywilnego, świadczenia pieniężne z ubezpieczeń osobowych i odszkodowania z ubezpieczeń majątkowych nie podlegają egzekucji sądowej w trzech czwartych częściach tych świadczeń i odszkodowań.§2 Ograniczenia egzekucji, o których mowa w § 1, nie dotyczą egzekucji mającej na celu zaspokojenie roszczeń alimentacyjnych oraz składki należnej zakładowi ubezpieczeń z tytułu ubezpieczeń osobowych i majątkowych.
Wobec takiej regulacji ¾ kwoty świadczenia należnego oskarżonej z tytułu ubezpieczeń osobowych i odszkodowania z ubezpieczeń majątkowych nie podlegało egzekucji sądowej. Z powyższym w pełni korespondują zeznania radcy prawnego udzielającego oskarżonej porady w tym zakresie jak i pracownika (...) Towarzystwa (...) a także dokumentacja potwierdzająca, iż oskarżonej przysługuje kwota ¾ odszkodowania z tytułu likwidacji szkody.
Co przy tym istotne komornik jeszcze przed wypłatą środków ze szkody podjął działania zamierzające do zajęcia tych środków, a ich zwolnienie nastąpiło wobec jednoznacznej treści przedmiotowych przepisów, potwierdzonych w pismach towarzystwa ubezpieczeniowego.
W tej sytuacji nie sposób jest przyjąć aby oskarżona w dniach wskazanych w zarzucie aktu oskarżenia miała podejmować
umyślne i celowe działania aby ukryć środki podlegające zajęciu. J. Ź. działała przy wykorzystaniu porady prawnej pełnomocnika a także w oparciu o treść z pism towarzystwa ubezpieczeniowego. Tym samym mogła być w pełni przekonana, że środki te nie podlegają zajęciu i ma prawo je uzyskać.
Słusznie zatem w ocenie Sądu Rejonowego tak z uwagi na treści powołanych powyżej przepisów jak i wnioski płynące z dokumentów wierzytelności należne oskarżonej z tytułu likwidacji szkody OL (...) oraz szkody OL (...) środki nie podlegały zajęciu, a tym samym działania oskarżonej objęte przedmiotowym postępowaniem były skorzystaniem z należnych jej praw i nie wyczerpały znamion zarzucanego jej czynu. Dodatkowo „za brakiem umyślnego działania w celu ukrycia środków zagrożonych zajęciem przemawia także potwierdzone w toku przedmiotowego postępowania zaspokojenie wierzytelności będącej przedmiotem niniejszego postępowania”.
.
|