VIII SA/Wa 407/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K. W.– K. i R. K. wspólników spółki cywilnej "[...]" na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga K. W.– K.

i R. K. wspólników spółki cywilnej [...] z siedzibą w R. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr [...], z 3 marca 2022 r., utrzymującą w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w W. z 19 listopada 2021 r., nr [...], na mocy której wymierzono K. W.– K. i R. K. wspólnikom spółki cywilnej [...] z siedzibą w R., karę pieniężną w wysokości 5.000 zł z tytułu niewykonania obowiązków określonych w art. 37 ust. 4 w zw. z art. 37 ust 2-3 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym

i elektronicznym (Dz.U. z 2020 r. poz. 735, ze zm., dalej ustawa o zużytym sprzęcie).

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W dniach od 12 do 20 sierpnia 2021 r. inspektorzy reprezentujący Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (dalej: "Mazowiecki WIIH", "organ I instancji"), w sklepie położonym w R. przy ul. B. [...], należącym do przedsiębiorców: K. W. -K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: K. W. -K. wspólnika spółki cywilnej [...] oraz R. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: R. K. wspólnik spółki cywilnej [...] w R. (dalej "Strona", "przedsiębiorca"), przeprowadzili kontrolę, co udokumentowano w Protokole kontroli

z dnia 20 sierpnia 2021 r. (nr akt kontroli: [...]).

Działania kontrolne zostały poprzedzone zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 12 lipca 2020 r.

W toku kontroli stwierdzono, że kontrolowani przedsiębiorcy wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi wynikającemu z art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, nie umieścili w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji, o których mowa w art. 37 ust. 2-3 ww. ustawy, tzn. o tym że:

- dystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego

z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony;

- dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży

w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych.

Szczegółowe ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 20 sierpnia 2021 r. (nr akt kontroli: [...]), znajdującym się w aktach sprawy. Do niniejszego Protokołu kontrolowani przedsiębiorcy nie wnieśli uwag. Przedsiębiorcy podjęli działania naprawcze, tzn. uzupełnili brakujące informacje wynikające

z przepisów ustawy o zużytym sprzęcie oraz poinformowali Mazowiecki WIIH o tym fakcie.

Mazowiecki WIIH zawiadomieniem z dnia 19 października 2021 r. poinformował przedsiębiorców o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej określonej w art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie - za nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 2-3 ustawy o zużytym sprzęcie, co narusza art. 37 ust. 4 ww. ustawy. Jednocześnie Strona została poinformowana o prawie do czynnego udziału

w postępowaniu.

Mazowiecki WIIH decyzją z 19 listopada 2021 r. wymierzył Stronie karę pieniężną w wysokości 5.000 zł.

Przedsiębiorcy pismem z 15 grudnia 2021 r. wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zaskarżoną decyzją z dnia 3 marca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenia kontroli przeprowadzonej od 12 do 20 sierpnia 2021 r. dały podstawę do stwierdzenia, że przedsiębiorca nie wykonał ciążących na nim obowiązków wskazanych w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie.

Organ II instancji wskazał, iż obowiązki, które wynikają z ww. przepisu są precyzyjne, jasno sformułowane i jednoznaczne. Celem ustawodawcy było bowiem ułatwienie użytkownikom sprzętu elektrycznego i elektronicznego pozbycia się

w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego sprzętu tego rodzaju, a zatem umożliwienie im dostępu do informacji, gdzie i na jakich zasadach mogą te odpady pozostawić. Wyjaśnił, że art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie określa, że dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1-3 ww. ustawy.

Wskazał, że zgodnie z art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten kto wbrew przepisom art. 37 ust. 4 nie umieszcza

w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1-3 ww. ustawy. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w przypadku,

o którym mowa powyżej, stosownie do art. 92 pkt 6 ww. ustawy, wynosi od 5.000 zł do 300.000 zł. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu (art. 93 ust. 3 ww. ustawy).

Po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego, Prezes UOKiK stwierdził, że ustalenia kontroli poczynione przez Mazowieckiego WIIH dały podstawę do stwierdzenia, że przedsiębiorca nie wykonał wszystkich ciążących na nich obowiązków wskazanych w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, tj. nie umieścił

w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o których mowa

w art. 37 ust. 2-3 ww. ustawy, co stanowi naruszenie art. 37 ust. 4 ww. ustawy.

Powyższe naruszenie stanowiło podstawę do wymierzenia kary pieniężnej

w oparciu o art. 93 ust. 2, art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie oraz art. 104 Kpa.

Mając na uwadze powyższe, Prezes UOKiK uznał, że argumenty strony podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze podkreślił, że obowiązkiem przedsiębiorcy będącego dystrybutorem, który udostępnia na rynku sprzęt elektryczny i/lub elektroniczny, jako profesjonalnego uczestnika obrotu, jest znajomość przepisów dotyczących jego działalności i ich respektowanie. Przepisy te jednoznacznie stwierdzają, iż to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za niezrealizowanie obowiązków, jakie nakłada na niego ustawa o zużytym sprzęcie. Podmiot gospodarczy zobowiązany do stosowania prawa w tym zakresie powinien tak zorganizować działalność swojej placówki, by nie doszło w niej do naruszeń aktualnie obowiązujących przepisów.

Prezes UOKiK zaznaczył, że należy mieć na względzie, że strona została powiadomiona w dniu 15 lipca 2021 r., tj. miesiąc przed rozpoczęciem kontroli (zob. pismo z dnia 12 lipca 2021 r.) o zakresie kontroli: "Kontrola przestrzegania przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym"

i miała możliwość przygotowania się do nadchodzącej kontroli oraz podjęcia odpowiednich działań w celu wyeliminowania ewentualnych nieprawidłowości (np. sprawdzenia czy spełniają należycie obowiązki wynikające z ustawy o zużytym sprzęcie).

Organ odwoławczy podkreślił, że celem ustawodawcy, przy tworzeniu przepisów o zużytym sprzęcie, było ułatwienie użytkownikom sprzętu pozbycia się - w prawidłowy sposób - odpadów w postaci zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, a więc umożliwienie im pełnego dostępu do informacji, gdzie, w jaki sposób i na jakich zasadach mogą te odpady pozostawić. W związku z tym każdy dystrybutor sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych winien -

w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży sprzętu elektrycznego i elektronicznego który prowadzi - umieszczać wszystkie wymagane informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1-3 ww. ustawy, a nie jedynie wypełniać je tylko w części.

W rozpoznawanej sprawie przedsiębiorca uzupełnił brakujące informacje dopiero w rezultacie przeprowadzonej kontroli.

Po drugie Prezes UOKiK zaznaczył, iż nałożone na przedsiębiorców (dystrybutorów) obowiązki informacyjne wynikające z ustawy o zużytym sprzęcie podane w formie przekazu ustnego, słownego pozyskane np. od sprzedawcy nie mogą być uznane za czyniące zadość wymaganym przepisom prawa, ponieważ w ustawie

o zużytym sprzęcie nie przewidziano, a tym samym nie dopuszczono takiego sposobu informowania klientów. Ustawa o zużytym sprzęcie w art. 37 ust. 4 wprost wskazuje, iż: "Dystrybutor jest obowiązany do umieszczania w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1-3.", a więc umieszczania informacji w formie pisemnej. Przedsiębiorcy natomiast w żaden sposób nie uwidocznili w sklepie który prowadzą informacji, o których mowa w art. 37 ust. 2 -3 ww. ustawy.

W ocenie organu II instancji tłumaczenia odwołujących nie stanowią usprawiedliwienia, lecz dowodzą braku należytej staranności w zakresie wypełniania obowiązków dystrybutora. Podał przy tym, że z punktu widzenia zastosowania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie kluczowe znaczenie ma fakt, iż w trakcie trwania czynności kontrolnych wymagane informacje, w zakresie o którym mowa w art. 37 ust. 2-3 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, nie były dostępne dla konsumentów, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, w szczególności Protokole kontroli

z dnia 20 lipca 2021 r.

Zatem, stwierdzenie w wyniku kontroli, że określony podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego, powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną. Odniósł się również do argumentacji Strony wskazującej na nieadekwatność wymierzonej wysokiej kary względem popełnionego przewinienia oraz do prośby przedsiębiorcy o anulowanie kary.

Zdaniem Prezesa UOKiK brak jest również podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ II instancji wyjaśnił, że Strona nie zrealizowała w całości obowiązków nałożonych na nią w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, co nie pozwala uznać, że waga naruszenia była znikoma. Tym samym, przesłanka pierwsza nie została spełniona. Za spełnioną można natomiast uznać przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszenia, ponieważ strony jeszcze w toku kontroli podjęły dobrowolne działania mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednakże przestanki te muszą być spełnione łącznie, by organ mógł odstąpić od wymierzenia kary. Ponadto, organ II instancji zaznaczył, że fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych

w chwili kontroli.

Nie została również spełniona przesłanka zawarta w pkt 2 art. 189f § 1 k.p.a., ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

Podsumowując, Prezes UOKiK stwierdził, że Mazowiecki WIIH miał podstawy do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 91 pkt 25 ustawy

o zużytym sprzęcie. Organ I instancji w sposób właściwy wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, uwzględnił kryteria wymiaru kary zawarte w art. 93 ust. 3 ustawy

o zużytym sprzęcie, dokonał również właściwej analizy przestanek zawartych w art. 189f Kpa oraz okoliczności wskazanych w art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, wymierzając najniższą z możliwych karę za stwierdzone nieprawidłowości, w dolnej granicy przedziału wskazanego w ww. ustawie, tj. w wysokości 5.000 zł.

W opisowej skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie Skarżący zarzucili:

- nieadekwatność wymierzonej kary względem popełnionego przewinienia. Wyjaśnili, iż przyznali się do nieumieszczenia ust. 2-3 art. 37 informacji dla klienta, przy czym nie było to działanie celowe aby dezinformować klienta o przysługujących mu prawach. Stwierdzili, że każdy z ich klientów otrzymywał pełną informację ustnie i mógł skorzystać z informacji przygotowanej w Internecie (wyciąg z przepisów) dostępnej

w sklepie, co wyczerpuje przesłankę z art. 37 ust. 4 ustawy.

Podkreślili, że w ich długoletniej działalności zawsze podchodzili do klientów uczciwie i odpowiedzialnie, nigdy nikogo nie wprowadzili w błąd, nie mieli żadnych zastrzeżeń ani reklamacji dotyczących działalności. W ich ocenie, na podstawie doświadczenia stwierdzają, że klienci nie są zaineresowani czytaniem jakichkolwiek przepisów, informacji i wolą usłyszeć je ustnie od sprzedawcy, co - mając na względzie dobro klienta i szacunek do niego - czynili z należytą starannością.

Jednocześnie zaznaczyli, że nałożona na nich kara w tak wysokiej kwocie,

w czasach pandemii (która spowodowała znaczący spadek dochodów), może doprowadzić do potrzeby zakończenia działalności, a co za tym idzie straty źródła utrzymania.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, w zakresie ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i co do zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca.

Zgodnie z art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej, podlega ten kto wbrew przepisom art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1-3. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w tym wypadku, stosownie do art. 92 pkt 6 cyt. ustawy, wynosi od 5.000 zł do 300.000 zł. Stosownie zaś do art. 93 ust. 2 tej ustawy, administracyjne kary pieniężne za naruszenie przepisów, o których mowa w art. 91 pkt 22-26, wymierza w drodze decyzji właściwy Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej.

W myśl art. 37 ustawy o zużytym sprzęcie:

1. Dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany.

2. Dystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony.

3. Dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych.

4. Dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1-3. Dystrybutor udostępniający na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość jest obowiązany do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi,

w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, Skarżący nie zamieścili w punkcie sprzedaży informacji o której mowa w art. 37 ust. 2-3 omawianej ustawy, czym naruszyli art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie.

W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyraźny i wyczerpujący wskazały podstawę prawną wydanych decyzji. Mazowiecki WIIH prawidłowo wymierzył przedsiębiorcy administracyjną karę pieniężną. Przepisy ustawy o zużytym sprzęcie

w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazują właściwym organom wymierzyć jedną karę podmiotowi, który nie wykonywał obowiązków określonych ww. przepisami, choćby nastąpiła niezwłoczna próba usunięcia nieprawidłowości. Wykazanie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Artykuł 91 tej ustawy stanowi bowiem, że "administracyjnej karze pieniężnej podlega ten kto". Nie wskazuje tu więc na możliwość ukarania podmiotu, który nie dopełnił określonych obowiązków, ale stanowi obligatoryjny nakaz jej nałożenia.

Zauważenia wymaga, że z akt administracyjnych sprawy i zgromadzonych w nich dowodów jednoznacznie wynika, iż wbrew wywodom skarżących, przedsiębiorca nie dowiódł, aby zachował wszelką staranność, jakiej wymaga art. 93 ust. 4 ustawy

o zużytym sprzęcie. Wskazany przepis stanowi, że jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza.

Zdaniem Sądu słusznie wskazał Prezes UOKiK, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, nie było podstaw do odstąpienia od wymierzenia przedsiębiorcy przedmiotowej kary, skoro przeprowadzona kontrola jednoznacznie wykazała, iż kontrolowany przedsiębiorca nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Zasadnicze znaczenie ma fakt, że o kontroli i jej przedmiocie przedsiębiorca uprzednio został poinformowany. Kontrola prowadzona przez inspektorów miała na celu sprawdzenie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Bez wątpienia przyjąć należy, że kontrolowanemu wskazano zakres kontroli.

Zauważenia wymaga, że powyższe okoliczności mogą więc świadczyć tylko

o tym, że o obowiązku wynikającym z art. 37 ustawy o zużytym sprzęcie (w tym z jego ust. 4) przedsiębiorca wiedział. Zatem nie dopełniając tego wymogu, nie mógł skutecznie powoływać się na brak winy w tym uchybieniu, a więc twierdzić, że zachował wszelką staranność, jakiej wymaga art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, dla jego zastosowania. Nie można w takiej sytuacji twierdzić, iż Strona postępowania dochowała należytej staranności czy uczyniła wszystko, aby do tego naruszenia nie doszło. Nie może też stanowić podstawy do odstąpienia od ukarania, w oparciu o art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, okoliczność uzupełnienia, nawet prawidłowego, tego braku (naprawienia uchybienia) jeszcze podczas prowadzonej kontroli.

W rezultacie Sąd uznał trafność organu w zakresie oceny braku podstaw do zastosowania art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie.

Prawidłowo organ odniósł się do interpretacji art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Okoliczność i waga naruszenia prawa jak zasadnie wskazano

w decyzji nie budzi wątpliwości. Skarżący bowiem przyznali w skardze, że nie zamieścili informacji dla klienta wynikającej z art. 37 ust 2-3 ustawy o zużytym sprzęcie. Twierdzili jednak, że nie było to działanie celowe, aby dezinformować klienta o przysługujących mu prawach.

Podnosili również w skardze, że podchodzili do klientów uczciwie

i odpowiedzialnie. Zdaniem Sądu, takie stanowisko Skarżących świadczy o braku dochowania należytej staranności i nie podlega usprawiedliwieniu, poprzez odstąpienie przez organ od nałożenia kary pieniężnej. Ponadto jak słusznie dostrzegł organ odwoławczy Strona nie zrealizowała w całości obowiązków nałożonych na nią w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Prawidłowo Prezes UOKiK ocenił przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszenia, bowiem w trakcie kontroli doszło do podjęcia działań mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego (adresata zakazu). Przepis § 1 przewiduje dwie przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, które muszą zostać spełnione łącznie, a mianowicie:

1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa;

2) za to samo zachowanie na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej albo kara za wykroczenie albo wykroczenie skarbowe albo strona została prawomocnie skazana za przestępstwo albo przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

O znikomej wadze naruszenia w przypadku przepisów ustawy o zużytym sprzęcie można byłoby mówić w przypadku, gdyby wymagana prawem informacja była umieszczona w sposób niepełny, brakowało w niej części zapisów, natomiast nie dotyczy to sytuacji, gdy brak było wymaganych prawem informacji.

Nie została również spełniona druga przesłanka wynikająca z art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a.

Organy, wbrew zarzutom skargi, szczegółowo wyjaśniły stan faktyczny sprawy

i w wyniku tego ustaliły, że Skarżący nie dopełnił obowiązku umieszczenia informacji,

o której mowa w art. 37 ust. 4 cyt. ustawy. Sąd zwraca uwagę, iż kara pieniężna została wymierzona za naruszenie obowiązku informacyjnego wskazanego w art. 37 ust. 4 ww. ustawy.

Zwrócić uwagę należy, że Strona nie wniosła uwag do protokołu kontroli, co powoduje, iż akceptuje ustalenia faktyczne dokonane przez organ podczas kontroli.

Odnosząc się do zarzutów skargi przypomnieć należy, Skarżący podnosili, że

w trakcie długoletniej działalności podchodzili do klientów uczciwie i odpowiedzialnie, nie wprowadzając nikogo w błąd. Ponadto w ocenie Skarżących klienci nie są zainteresowani czytaniem jakichkolwiek przepisów, informacji i wolą je usłyszeć ustnie od sprzedawcy.

Wyjaśnić zatem należy, w kontekście powyższych stwierdzeń, że po pierwsze przepisy prawa nie przewidują zastąpienia informacji wynikającej z ustawy o zużytym sprzęcie – "umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży", do przekazywania informacji w formie ustnej. Poza tym forma ustna przekazywania informacji nie byłaby możliwa do sprawdzenia przez organy do tego uprawnione.

Nadto brak umieszczenia informacji o sposobie postępowania ze zużytym sprzętem bez wątpienia powoduje nie wykonanie obowiązku nałożonego art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Sąd zgadza się w tym zakresie ze stanowiskiem Prezesa UOKiK, że przepisy ustawy o zużytym sprzęcie należy interpretować ściśle.

Zaznaczenia wymaga, że o przydatności sposobu informowania nie decyduje przedsiębiorca, tylko w tym przypadku ustawodawca nałożył konkretny obowiązek.

Głównym zarzutem skargi jest nieadekwatność wymierzonej kary, względem popełnionego przewinienia. W ocenie Sądu jest to zarzut całkowicie nieuprawniony.

Zgodnie z art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten kto wbrew przepisom art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1-3 ww. ustawy. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w przypadku, o którym mowa powyżej, stosownie do art. 92 pkt 6 ww. ustawy, wynosi od 5.000 zł do 300.000 zł.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu (art. 93 ust. 3 ww. ustawy). Organy szczegółowo odniosły się w decyzjach do wymiaru kary.

Za trafne należy uznać stanowisko orzekających w sprawie organów, że kara pieniężna została wymierzona stronie w najniższej możliwej wysokości, dlatego też nieadekwatność kary do przewinienia nie może zostać w tym przypadku uwzględniona.

Skarżący prowadzący działalność gospodarczą, jak twierdzą długoletnią, musza mieć świadomość znajomości i przestrzegania przepisów ich dotyczących. Skarżący jako przedsiębiorca naruszyli istotne obowiązki informacyjne. Podsumowując, w tym postępowaniu organ I instancji nie miał możliwości wymierzenia "innej", niższej kary niż zastosowana w decyzji. Trudno więc uznać, że nieproporcjonalną czy nieadekwatną jest kara wymierzona w najniższej możliwej wysokości tj. 5000 zł.

W rezultacie zasadnie uznano brak wymaganych przepisami prawa informacji

o nieodpłatnym odbiorze zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz punktach odbioru sprzętu za znaczne naruszenie obowiązków ciążących na przedsiębiorcy. Celem ustawodawcy, przy tworzeniu analizowanych przepisów, było ułatwienie użytkownikom sprzętu pozbycia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, gdzie i na jakich zasadach mogą te odpady pozostawić.

Konkludując organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Wyczerpujące odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz wykazanie argumentów przemawiających za prawidłowością wydanej decyzji wypełnia w należyty sposób przesłanki art. 8 i art. 11 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak

w sentencji.