Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Przepisy określające prawa i obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której dowiedział się on o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, stosuje się także w wypadku, gdy samoistny posiadacz rzeczy będącej przedmiotem własności państwowej został wezwany przez właściwy organ państwowy do wydania rzeczy.
Art. 228 Kodeksu cywilnego wprowadza szczególne zasady dotyczące samoistnego posiadacza rzeczy będącej własnością państwową. Zgodnie z tym przepisem, prawa i obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze, które zaczynają obowiązywać od momentu, gdy dowiaduje się on o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, stosuje się również w sytuacji, gdy właściwy organ państwowy wzywa go do wydania tej rzeczy. Oznacza to, że samoistny posiadacz ma określone gwarancje i obowiązki także wtedy, gdy przedmiot posiadania jest własnością państwa, a nie osoby prywatnej. Przepis ten rozszerza więc ochronę prawną samoistnego posiadacza w dobrej wierze na sytuacje obejmujące administrację państwową. Przepis ten ma zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, gdy dochodzi do sporu o własność rzeczy między państwem a posiadaczem, który sądzi, że posiada rzecz legalnie lub w dobrej wierze. Warunkiem jest, by samoistny posiadacz dowiedział się o istnieniu powództwa lub otrzymał wezwanie do wydania rzeczy od organu państwowego. W takich przypadkach stosuje się odpowiednio przepisy regulujące prawa i obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze, co zabezpiecza jego sytuację prawną i daje podstawy do ewentualnej obrony przed roszczeniem o wydanie rzeczy. Przykładem zastosowania Art. 228 KC może być sytuacja osoby, która korzysta z przedmiotu ruchomego lub nieruchomości, którą uznała za swoją na podstawie wcześniejszych okoliczności, a następnie otrzymuje pismo z organu państwowego żądającego zwrotu rzeczy, gdyż została ona uznana za własność państwa. Wówczas posiadacz ten ma prawo do stosowania zasad ochrony wynikających z przepisów o samoistnym posiadaniu w dobrej wierze. Takie rozwiązanie prawne chroni dobra osoby, która nie działała świadomie na szkodę państwa. Często zdarza się, że w praktyce błędnie interpretuje się zakres obowiązków posiadacza, zwłaszcza gdy dochodzi do pomyłek co do prawdziwej własności rzeczy lub gdy organ państwowy nie dopełnia formalności wezwań. Niekiedy też samoistny posiadacz nie jest świadomy znaczenia otrzymanego wezwania i nie podejmuje odpowiednich kroków prawnych. Art. 228 KC wymaga zatem dokładnego i świadomego stosowania, zwłaszcza w relacjach między posiadaczem a państwem. W indywidualnej sprawie związanej z tym przepisem warto skonsultować się z prawnikiem, który udzieli szczegółowych wyjaśnień i pomoże właściwie wykorzystać przysługujące prawa.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Przepis odnosi się do samoistnego posiadacza rzeczy będącej własnością państwa, który został wezwany do jej wydania.
Jest to osoba, która nie wiedziała o tym, że nie ma prawa do rzeczy, którą posiada, czyli działała bez świadomości naruszenia czyjegoś prawa.
Stosuje się je od momentu, gdy posiadacz dowiedział się o powództwie przeciwko niemu lub został formalnie wezwany przez organ państwowy do wydania rzeczy.
Nie, dotyczy też sytuacji, gdy organ państwowy wzywa samoistnego posiadacza do wydania rzeczy, nawet jeśli nie toczy się postępowanie sądowe.
Tak, przepisy zapewniają samoistnemu posiadaczowi ochronę prawną, jednak szczegóły zależą od konkretnej sytuacji i warto wtedy zasięgnąć porady prawnej.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI