Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
§ 1.Jeżeli jest kilku dłużników albo kilku wierzycieli, a świadczenie jest podzielne, zarówno dług, jak i wierzytelność dzielą się na tyle niezależnych od siebie części, ilu jest dłużników albo wierzycieli. Części te są równe, jeżeli z okoliczności nie wynika nic innego.
§ 2.Świadczenie jest podzielne, jeżeli może być spełnione częściowo bez istotnej zmiany przedmiotu lub wartości.
Artykuł 379 Kodeksu cywilnego definiuje zasady podziału długu lub wierzytelności w sytuacji, gdy istnieje kilku dłużników albo kilku wierzycieli, a przedmiot świadczenia jest podzielny. Przepis ten stanowi, że w takich przypadkach zarówno dług, jak i wierzytelność zostają podzielone na niezależne części odpowiadające liczbie dłużników lub wierzycieli. Domyślnie części te są równe, chyba że inne okoliczności wskazują na inny podział. Zasadniczo podział ten zapewnia jasność i rozdzielenie odpowiedzialności oraz praw pomiędzy stronami umowy lub zobowiązania.
Przepis ma zastosowanie zawsze wtedy, gdy wymagana jest realizacja świadczenia w formie częściowej i gdy istnieje więcej niż jedna osoba zobowiązana lub uprawniona. Kluczową przesłanką jest podzielność świadczenia, co oznacza, że możliwe jest spełnienie go w części bez zmiany istoty lub wartości świadczenia. Oznacza to, że nie każdy dług lub wierzytelność można dzielić; podział jest możliwy tylko wtedy, gdy świadczenie da się rozdzielić na części pozostające równoważne całości.
W praktyce przykładem zastosowania art. 379 KC może być sytuacja, gdy kilku wspólników odpowiada solidarnie za dług firmy wobec jednego wierzyciela, a świadczenie polega na zapłacie sumy pieniędzy. Ponieważ pieniądze są świadczeniem podzielnym, dług zostanie podzielony na równe części, przypadające każdemu ze wspólników. Podobnie, gdy kilku wierzycieli ma prawo do należnego świadczenia, mogą oni żądać go proporcjonalnie do swoich udziałów, chyba że inaczej ustalono.
Częstym nieporozumieniem przy stosowaniu art. 379 KC jest mylenie pojęcia podzielności z możliwością rozdzielenia świadczenia w praktyce. Wiele zobowiązań ma charakter niepodzielny – na przykład świadczenie polegające na wydaniu konkretnej, unikalnej rzeczy – i wtedy nie można ich dzielić. Inny błąd to przyjęcie, że części muszą być zawsze równe; przepis dopuszcza inny podział, jeśli okoliczności sprawy na to wskazują, co wymaga indywidualnej analizy konkretnego przypadku. Warto pamiętać, że w razie jakichkolwiek wątpliwości lub specyficznych okoliczności stosowania art. 379 KC, pomoc prawnika jest wskazana, aby prawidłowo ustalić zakres i sposób podziału zobowiązań i uprawnień między stronami.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Świadczenie jest podzielne, gdy można je spełnić częściowo bez zmiany jego istoty lub wartości, czyli bez uszczerbku dla strony uprawnionej.
Dług dzieli się na tyle niezależnych i zazwyczaj równych części, ilu jest dłużników, chyba że okoliczności wskazują inaczej.
Nie, części są równe domyślnie, ale mogą być różne, jeśli z okoliczności sprawy wynika inny sposób podziału.
Nie, art. 379 KC ma zastosowanie tylko do świadczeń podzielnych; długi niepodzielne wymagają innego podejścia.
Tak, gdy jest kilku wierzycieli, wierzytelność dzieli się na części odpowiadające liczbie wierzycieli, o ile świadczenie jest podzielne.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI