Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Art. 431.
Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową.
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową.
Art. 43¹ Kodeksu cywilnego stanowi definicję przedsiębiorcy, wskazując, kto może być uznany za taką osobę na gruncie prawa cywilnego. Przepis wylicza trzy podmioty: osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną, o której mowa w art. 33¹ § 1 KC, jeśli prowadzą działalność gospodarczą lub zawodową we własnym imieniu. Kluczowym elementem jest prowadzenie działalności "we własnym imieniu", co oznacza, że podmiot działa na własną odpowiedzialność i nie jest pośrednikiem dla innej jednostki. Przedsiębiorca zatem to nie tylko firma czy korporacja, ale także osoba indywidualna funkcjonująca w obrocie prawnym jako podmiot gospodarczy lub zawodowy.
Przepis ma zastosowanie w sytuacjach rozstrzygających, czy dana osoba lub jednostka ma status przedsiębiorcy, co ma istotne konsekwencje prawne, np. w zakresie zawierania umów, odpowiedzialności oraz obowiązków wobec innych podmiotów. W praktyce decydujące jest, czy dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą lub zawodową, co często wymaga oceny rodzaju i charakteru prowadzonej aktywności. Odwołanie do art. 33¹ § 1 KC wskazuje na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które mogą być przedsiębiorcami, jeśli spełniają określone warunki prawne.
Przykładem zastosowania tego przepisu może być sytuacja, gdy osoba fizyczna, która prowadzi własną działalność fryzjerską, zostaje uznana za przedsiębiorcę, ponieważ działa we własnym imieniu i wykonuje działalność zawodową. Podobnie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością będzie przedsiębiorcą jako osoba prawna prowadząca działalność gospodarczą. Ten przepis pomaga jednoznacznie określić, kto podlega przepisom dotyczącym przedsiębiorców w Kodeksie cywilnym.
Do częstych nieporozumień przy stosowaniu art. 43¹ KC należy mylenie działalności gospodarczej z działalnością zarobkową w sensie szerszym, np. dorywczą sprzedażą okazjonalną nieuznawaną za działalność gospodarczą. Inne błędy to mylenie pojęcia przedsiębiorcy z pracodawcą lub z usługodawcą niezarejestrowanym jako przedsiębiorca. Warto pamiętać, że status przedsiębiorcy jest określony na podstawie prowadzonej działalności i formy prawnej, a nie tylko na podstawie wpisów w rejestrach. W sprawach interpretacji zakresu pojęcia przedsiębiorcy wskazanych w art. 43¹ KC, zwłaszcza w kontekście indywidualnych okoliczności, zawsze zaleca się konsultację z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna w rozumieniu art. 33¹ § 1 KC, prowadząca działalność gospodarczą lub zawodową we własnym imieniu.
Oznacza to działanie na własną odpowiedzialność, a nie jako pełnomocnik lub pośrednik dla innego podmiotu.
Nie. Musi to być działalność gospodarcza lub zawodowa, a podmiot powinien działać we własnym imieniu.
Tak, jeśli są jednostkami organizacyjnymi określonymi w art. 33¹ § 1 KC i prowadzą działalność gospodarczą lub zawodową.
Status przedsiębiorcy wpływa na zakres odpowiedzialności, możliwość zawierania umów i stosowanie właściwych przepisów prawa cywilnego.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI