Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Jeżeli przedmiotem świadczenia jest rzecz oznaczona co do tożsamości, dłużnik będący w zwłoce odpowiedzialny jest za utratę lub uszkodzenie przedmiotu świadczenia, chyba że utrata lub uszkodzenie nastąpiłoby także wtedy, gdyby świadczenie zostało spełnione w czasie właściwym.
Artykuł 478 Kodeksu cywilnego precyzuje odpowiedzialność dłużnika za przedmiot świadczenia oznaczony co do tożsamości, jeśli nie spełni on świadczenia na czas. Zgodnie z tym przepisem, jeśli dłużnik jest w zwłoce, odpowiada za utratę lub uszkodzenie rzeczy należącej do świadczenia. Wyjątkiem jest sytuacja, gdyby utrata lub uszkodzenie wystąpiły również wtedy, gdyby świadczenie zostało spełnione w terminie. W praktyce oznacza to, że dłużnik ponosi ryzyko uszkodzenia lub utraty rzeczy od momentu, gdy powinien spełnić świadczenie, o ile szkoda nie miałaby miejsca także przy terminowym wykonaniu zobowiązania.
Przepis ma zastosowanie przede wszystkim w relacjach zobowiązaniowych, gdy dłużnik powinien przekazać konkretną rzecz oznaczoną indywidualnie (np. dany towar, pojazd, nieruchomość) wierzycielowi w określonym terminie. Zwłoka oznacza tu opóźnienie w wykonaniu świadczenia względem ustalonego lub wynikającego z umowy terminu. Ważnym warunkiem stosowania tego artykułu jest właśnie to, że rzecz musi być oznaczona co do tożsamości, a więc nie wystarczy jej ogólny opis, lecz musi to być konkretna rzecz, którą można indywidualnie zidentyfikować.
Przykładem codziennego zastosowania może być sytuacja, gdy sprzedawca ma obowiązek dostarczyć kupującemu wybrany samochód w określonym dniu. Jeśli spóźnia się z dostawą i w tym czasie pojazd ulegnie uszkodzeniu lub zostanie skradziony, zgodnie z Art. 478 KC sprzedawca odpowiada za szkodę, chyba że uszkodzenie lub utrata nastąpiłyby także przy terminowym wykonaniu umowy, na przykład wskutek zdarzenia losowego, które nie jest jego winą.
Często pojawiają się błędne interpretacje tego przepisu, polegające na myleniu odpowiedzialności za zwłokę z generalnym ryzykiem rzeczy lub nieodróżnianiu rzeczy oznaczonych co do tożsamości od rzeczy gatunkowych. Kolejnym nieporozumieniem jest uznawanie automatycznej odpowiedzialności dłużnika za każde zdarzenie, podczas gdy jest to ograniczone omawianym wyjątkiem. Warto zwrócić uwagę, że przepis ten nie wprowadza odpowiedzialności za szkodę, która powstałaby niezależnie od zwłoki, co ma istotne znaczenie przy ocenie sytuacji. Z uwagi na powyższe, w indywidualnych sprawach czasami konieczna jest konsultacja z prawnikiem, aby prawidłowo ocenić odpowiedzialność dłużnika zgodnie z Art. 478 KC.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
To rzecz indywidualnie określona i możliwa do jednoznacznej identyfikacji, np. konkretne auto lub nieruchomość, a nie rzeczy gatunkowe.
Dłużnik odpowiada, jeśli uszkodzenie nastąpi podczas zwłoki i nie byłoby takie, gdyby świadczenie zostało spełnione terminowo.
Nie, jeśli szkoda wystąpiłaby również przy spełnieniu świadczenia na czas, dłużnik nie ponosi odpowiedzialności.
Nie, Art. 478 KC odnosi się wyłącznie do rzeczy oznaczonych co do tożsamości, nie rzeczy gatunkowych.
W sytuacji indywidualnej warto skonsultować się z prawnikiem, by prawidłowo ocenić zakres odpowiedzialności.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI