Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Aktualizacja: 12 lipca 2026
Jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary.
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Wyroki i postanowienia, w których sąd powołał ten przepis.
Fragment uzasadnienia
… jest to, że urządzenia przesyłowe znajdujące się na przedmiotowych działkach były objęte pracami remontowymi i modernizacyjnymi, których protokół ten dotyczy. Z mocy art. 7 k.c. istnieje domniemanie dobrej wiary działające na korzyść poprzedników prawnych pozwanej. Powód kwestionując fakt zasiedzenia nie przeprowadził dowodów obalających to domniemanie. Pozwala to zatem na przyjęcie, że poprzednicy prawni pozwanej…
Fragment uzasadnienia
… Zasada rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych nie jest zasadą bezwzględną, albowiem wyjątki od jej działania przewidują przepisy art. 6,7 i 8 kwh. Przepis art. 7 kwh stanowi, że rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie działa przeciwko: 1)prawom obciążającym nieruchomość z mocy ustawy, niezależnie od wpisu; 2)prawu dożywocia; 3)służebnościom ustanowionym na podstawie decyzji właściwego organu administracji…
Fragment uzasadnienia
… (…) spełniałoby przesłanki zawiadomienia z art. 350 kc ”, a zatem propozycja ta nie odnosiła się wprost do akcji imiennych (zresztą zgłoszona został na gruncie komentarza do art. 7 ówczesnej ustawy o papierach wartościowych). W oparciu zatem o stanowisko L. S. , nie odnoszące się zresztą wprost do przeniesienia akcji imiennych, nie sposób było uznać, że „wręczenie” z art. 350 kh to także przeniesienie posiadania z art. 350…
Fragment uzasadnienia
… Okręgowy ocenia, że przywołany wyżej przepis to szczególny przypadek wywłaszczenia, odnotowując, że przepis ten ma swoje odpowiedniki w późniejszych ustawach, a chodzić ma o art. 70 ustawy z 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami . Zauważa się przy tym, że ustawodawca przewidział w art. 36 ustawy z 1958 roku…
Wyświetlone orzeczenia: 4
PrawMi zestawi linię orzeczniczą do art. 7: co sądy przyjmują zgodnie, a w czym się różnią.
Podsumuj orzecznictwoArt. 7 Kodeksu cywilnego stanowi, że jeśli przepisy prawa wiążą konsekwencje prawne z istnieniem dobrej lub złej wiary, to prawodawca przyjmuję domniemanie dobrej wiary. Oznacza to, że w sytuacji, gdy prawo wymaga oceny nastawienia podmiotu (czy to, że działał w dobrej wierze), to najpierw zakłada się, że ta dobra wiara istnieje, chyba że dowiedzie się przeciwnego. Zatem ciężar dowodu spoczywa na stronie, która kwestionuje dobrą wiarę i chce wykazać złą wiarę tej drugiej strony. Norma ta wskazuje na ważną zasadę interpretacji i stosowania prawa, która chroni stronę działającą zgodnie z przekonaniem o prawidłowości swojego postępowania. Wprowadzenie domniemania dobrej wiary sprzyja bezpieczeństwu obrotu prawnego i unika arbitralnego przypisywania złej intencji bez wyraźnych przesłanek.
Przepis ma zastosowanie w każdym przypadku przewidzianym przez ustawę, gdzie skutki prawne zależą od tego, czy strona działała w dobrej czy złej wierze. Może to dotyczyć zawierania umów, wykonywania uprawnień, rozporządzania prawami lub obciążania innych obowiązkami, gdy odpowiednia norma zakłada, że skutek pojawi się tylko wtedy, gdy dana strona miała określony stan świadomości czy motywacji. Przykładowo, jeśli ustawa mówi, że pewne roszczenie przysługuje tylko osobie, która działała w dobrej wierze, to według art. 7 KC ustala się, że domniemywa się dobrą wiarę, a odmienna ocena wymaga dowodu. Przepis stosuje się więc w sytuacjach oceny świadomego działania lub braku świadomości istotnych okoliczności przez daną osobę.
W codziennej praktyce przykładem może być sytuacja, gdy nabywca rzeczy działa w dobrej wierze, wierząc, że sprzedający jest jej właścicielem. Ustawa może przewidywać określone prawo do zachowania przedmiotu, jeżeli nabywca był w dobrej wierze. Art. 7 KC przesądza, że w takiej sytuacji przyjmuje się, iż nabywca rzeczywiście wierzył w uprawnienia sprzedawcy, chyba że ktoś udowodni, że nabywca działał świadomie nieuczciwie. To domniemanie ułatwia nieraz rozstrzyganie sporów i chroni osoby, które nie mogły znać złej wiary drugiej strony.
Często spotykanym błędem przy stosowaniu art. 7 KC jest utożsamianie domniemania dobrej wiary z automatycznym jej uznaniem bez możliwości jej obalenia. Niektórzy przyjmują, że skoro istnieje domniemanie, to nie można udowodnić złej wiary, co jest nieprawidłowe. Domniemanie to jest tylko założeniem wstępnym i może być obalone za pomocą odpowiednich dowodów. Innym nieporozumieniem jest brak świadomości, że przepis dotyczy wyłącznie sytuacji wskazanych przez inną ustawę, która wiąże skutki prawne z dobrą lub złą wiarą. Art. 7 KC nie wprowadza oceny wiary samodzielnie, lecz reguluje dopiero sposób jej rozumienia w ustawach odwołujących się do wiary. W sprawach indywidualnych zaleca się konsultację z prawnikiem dla prawidłowej oceny konkretnego przypadku i zasadności dowodzenia złej lub dobrej wiary strony.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Oznacza to, że prawo zakłada, iż strona działała w dobrej wierze, chyba że zostanie udowodnione inaczej.
Stosuje się go, gdy ustawa uzależnia skutki prawne od oceny dobrej lub złej wiary strony.
Nie, domniemanie można obalić odpowiednimi dowodami świadczącymi o złej wierze.
Nie, przepis reguluje jedynie domniemanie dobrej wiary dotyczące innych ustaw, nie sam ją ocenia.
Zapewnia ochronę osoby działającej zgodnie z przekonaniem o prawidłowości swoich działań i chroni obrót prawny.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Odpowiedź z powołaniem przepisów i sygnatur orzeczeń, każdą pozycję sprawdzisz w źródle.
Zapytaj o art. 7