Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Do umowy, przez którą jedna strona zobowiązuje się oddać rzecz stanowiącą jej własność do używania albo do używania i pobierania pożytków drugiej stronie, a druga strona zobowiązuje się zapłacić właścicielowi rzeczy w umówionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej wartości rzeczy w chwili zawarcia tej umowy, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego tytułu.
Art. 70918 Kodeksu cywilnego odnosi się do szczególnego rodzaju umowy, w której jedna ze stron, będąca właścicielem rzeczy, zobowiązuje się oddać tę rzecz drugiej stronie do używania lub do używania i pobierania pożytków. Druga strona natomiast zobowiązuje się zapłacić właścicielowi wynagrodzenie pieniężne, które musi być co najmniej równe wartości rzeczy w chwili zawarcia umowy. Przepis wprowadza zastosowanie odpowiednich regulacji zawartych w tym tytule kodeksu, czyli zasad dotyczących takich umów, zapewniając ochronę interesów właściciela i określając podstawowe warunki dotyczące wynagrodzenia.
Przepis ma zastosowanie w sytuacjach, gdy właściciel rzeczy oddaje ją innemu podmiotowi do korzystania, a ten ma za to zapłacić wynagrodzenie rozłożone na raty, które sumarycznie nie mogą być niższe niż wartość rzeczy w chwili podpisania umowy. Transparentność co do wartości rzeczy oraz obowiązek zachowania minimalnej kwoty wynagrodzenia zapobiega nadużyciom obu stron i niesprawiedliwym rozliczeniom. To regulacja, która znajduje zastosowanie zarówno w obrocie prywatnym, jak i profesjonalnym, jeśli umowa spełnia wymogi określone w tym przepisie.
Przykładowo, właściciel maszyny budowlanej może zawrzeć z przedsiębiorcą umowę, na mocy której odda mu maszynę do użytkowania oraz pobierania zysków wynikających z jej eksploatacji. Przedsiębiorca zobowiązuje się do zapłacenia właścicielowi wynagrodzenia rozłożonego na miesięczne raty, które łącznie są co najmniej równe wartości maszyny w chwili zawarcia umowy. Dzięki temu właściciel zabezpiecza swoje interesy finansowe, a użytkownik zyskuje prawo korzystania z maszyny na ustalonych warunkach.
Częstym nieporozumieniem przy stosowaniu art. 70918 KC jest niewłaściwe określenie wartości rzeczy na moment zawarcia umowy, co może prowadzić do sporów dotyczących prawidłowości wynagrodzenia. Ponadto, strony czasami błędnie stosują przepisy tego tytułu do umów, które nie spełniają warunku co najmniej równej wartości wynagrodzenia, co jest kluczowe dla zastosowania tego przepisu. Należy również pamiętać o odpowiednim rozłożeniu rat wynagrodzenia oraz wyraźnym określeniu obowiązków stron, aby uniknąć konfliktów interpretacyjnych. W przypadku indywidualnych sytuacji prawnych zaleca się skonsultowanie ze specjalistą prawnym, który pomoże prawidłowo zastosować i interpretować normę zawartą w art. 70918 KC.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Reguluje umowę oddania rzeczy do używania za wynagrodzeniem, które nie może być niższe niż wartość rzeczy w chwili zawarcia umowy.
Gdy właściciel oddaje rzecz do używania lub używania i pobierania pożytków, a druga strona płaci wynagrodzenie w ratach.
Nie, kwota wynagrodzenia musi być co najmniej równa wartości rzeczy w momencie zawarcia umowy.
Nie, dotyczy wyłącznie umów, gdzie wynagrodzenie jest zapłacone w określonej wysokości zgodnie z tym przepisem.
Niewłaściwe określenie wartości rzeczy oraz stosowanie przepisu do umów bez wymaganej minimalnej wysokości wynagrodzenia.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI