Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
§ 1.Przepisy działu niniejszego stosuje się w braku przepisów szczególnych także w wypadku, gdy renta wynika ze źródeł pozaumownych.
§ 2.Jeżeli obowiązek płacenia renty wynika z ustawy, każda ze stron może w razie zmiany stosunków żądać zmiany wysokości lub czasu trwania renty, chociażby wysokość renty i czas jej trwania były ustalone w orzeczeniu sądowym lub w umowie.
Art. 907 Kodeksu cywilnego reguluje dwie istotne kwestie związane z rencistą i obowiązkiem świadczenia renty. Po pierwsze, przepis wskazuje na zastosowanie przepisów danego działu Kodeksu także do rent pochodzących ze źródeł pozaumownych, jeśli brak jest innych szczególnych regulacji. Oznacza to, że zasady dotyczące renty w Kodeksie znajdują szersze zastosowanie niż tylko w sytuacji, gdy renta została ustalona umową. Po drugie, norma w § 2 przewiduje możliwość zmiany wysokości lub okresu trwania renty, jeśli jej obowiązek wynika z ustawy, a między stronami zaistniały zmienione okoliczności. To dopuszcza rewizję warunków świadczenia nawet wtedy, gdy zostały one ustalone orzeczeniem sądu lub umową, co jest ważne z punktu widzenia ochrony interesów stron w dłuższym czasie. Przepis ma zastosowanie w sytuacji, gdy renta nie ma charakteru umownego lub gdy obowiązki rentowe wynikają wprost z ustawy. Dotyczy to także przypadków, gdy ustalone wcześniej warunki stają się nieadekwatne wobec zmiany stosunków, które mogą być ekonomiczne lub osobiste. Przepisy te umożliwiają zapewnienie elastyczności oraz ochronę przed utrzymywaniem krzywdzących świadczeń. Typowy przykład zastosowania art. 907 KC występuje, gdy renta alimentacyjna została ustalona sądownie, lecz w wyniku zmiany okoliczności (np. pogorszenia się sytuacji majątkowej płatnika lub poprawy sytuacji osoby uprawnionej) potrzebna jest aktualizacja warunków świadczenia. Strony mogą wówczas wystąpić z wnioskiem o zmianę wysokości renty lub czasu jej trwania. Przepis zapewnia w ten sposób możliwość dostosowania obowiązków do realiów. Częstym błędem przy stosowaniu art. 907 KC jest przekonanie, że ustalone raz świadczenie renty jest trwałe i niezmienne. Należy jednak pamiętać, że prawo przewiduje możliwość zmiany umów i orzeczeń w przypadku zmiany sytuacji. Niekiedy pomijane jest także kryterium źródła renty, co powoduje mylne stosowanie przepisów dotyczących umów do rent wynikających z ustawowych obowiązków. Artykuł 907 wyraźnie poszerza zakres zastosowań tych zasad. W przypadku wątpliwości co do indywidualnego zastosowania przepisów warto skonsultować się z profesjonalnym prawnikiem, aby właściwie ocenić sytuację oraz możliwości prawne zmiany warunków renty.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Nie, przepis § 1 wskazuje, że jego zasady stosuje się także do rent pozaumownych, gdy nie ma przepisów szczególnych.
Tak, zgodnie z § 2 art. 907 KC każda ze stron może żądać zmiany wysokości lub czasu trwania renty, gdy zmienią się stosunki.
Zmiana stosunków oznacza istotne zmiany w sytuacji majątkowej lub osobistej stron, które uzasadniają zmianę warunków renty.
Tak, nawet jeśli renta jest ustalona przez prawo, strony mogą wnioskować o zmianę jej warunków przy zmianie okoliczności.
Przepisy stosuje się w braku przepisów szczególnych. W konkretnych sytuacjach interpretacja wymaga analizy prawnej.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI