Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Art. 9217.
Spełnienie świadczenia do rąk posiadacza legitymowanego treścią papieru wartościowego zwalnia dłużnika, chyba że działał on w złej wierze.
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Spełnienie świadczenia do rąk posiadacza legitymowanego treścią papieru wartościowego zwalnia dłużnika, chyba że działał on w złej wierze.
Artykuł 9217 Kodeksu cywilnego stanowi, że dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spełnienia świadczenia, jeśli dokona tego na rzecz osoby, która posiada papier wartościowy i jest uprawniona do jego legitymowania. Oznacza to, że jeżeli dłużnik dokona zapłaty lub innego świadczenia do rąk posiadacza papieru wartościowego, z którym może on skutecznie rozporządzać, dług zostaje uważany za spłacony. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy dłużnik działał w złej wierze – czyli wiedział, że posiadacz nie jest uprawniony do odbioru świadczenia lub, świadomie narażał się na taki skutek. W takim wypadku dłużnik nie zostaje zwolniony od długu i może odpowiadać za szkodę wynikłą z tego działania.
Przepis ten ma zastosowanie przede wszystkim w relacjach związanych z papierami wartościowymi, takimi jak czeki, weksle czy inne dokumenty potwierdzające określone prawa majątkowe. Zasadą jest, że przeniesienie tych papierów powoduje przeniesienie prawa do świadczenia na ich posiadacza. Dlatego też spełnienie świadczenia do rąk osoby legitymowanej treścią papieru jest traktowane jak spełnienie świadczenia właściwemu wierzycielowi. Przepis chroni obroty papierami wartościowymi oraz zapewnia bezpieczeństwo obrotu gospodarczego.
W codziennej praktyce na przykład bank wypłaca środki pieniężne posiadaczowi czeku. Jeżeli posiadacz ma ważny czek, a osoba wypłacająca pieniądze nie działała celowo na szkodę wystawcy czeku (nie działała w złej wierze), to spełnienie świadczenia do rąk tej osoby zwalnia ją od odpowiedzialności wobec wystawcy. W sytuacji odwrotnej, jeśli osoba wypłacająca wiedziała, że czek został skradziony, a mimo to wypłaciła środki, może ona odpowiadać za szkodę, ponieważ nie skorzystała ze swojej staranności i działała w złej wierze.
Do najczęstszych błędów przy stosowaniu artykułu 9217 KC należy nieprawidłowe ocenianie, czy posiadacz papieru wartościowego rzeczywiście jest uprawniony do jego legitymowania. Czasami dłużnicy niewystarczająco weryfikują autentyczność lub ważność papieru wartościowego, co może prowadzić do niechcianych skutków prawnych. Również niekiedy mylnie twierdzi się, że spełnienie świadczenia do rąk posiadacza zawsze zwalnia dłużnika, co jest prawdą tylko, gdy dłużnik działa w dobrej wierze. W praktyce warto zwrócić uwagę na dokładne sprawdzenie sytuacji oraz na ewentualne dowody świadczące o złej wierze dłużnika. W sytuacji wątpliwej warto skonsultować się z prawnikiem, który pomoże ocenić indywidualne okoliczności sprawy.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Oznacza to, że dłużnik wykonuje swoje świadczenie wobec osoby, która ma prawo do dysponowania tym papierem, co najczęściej zwalnia go z dalszego obowiązku.
Jeżeli działał w złej wierze, czyli wiedział, że posiadacz nie jest uprawniony do odbioru świadczenia lub świadomie narażał się na taki skutek.
Tak, dłużnik powinien dołożyć należytej staranności w ustaleniu uprawnień posiadacza, aby uniknąć konsekwencji działania w złej wierze.
Nie, dotyczy wszystkich świadczeń wynikających z papieru wartościowego określonych w jego treści.
Warto skonsultować się z prawnikiem, aby ocenić ryzyka i prawidłowo zastosować przepisy.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI