Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
§ 1.Kto wdziera się do cudzego domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia albo ogrodzonego terenu albo wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 2.Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.
Art. 193 Kodeksu karnego wprowadza odpowiedzialność karną za bezprawne wdzieranie się do cudzych pomieszczeń oraz niedopuszczenie do ich opuszczenia na żądanie osoby uprawnionej. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że czyn zabroniony obejmuje zarówno samo wtargnięcie do domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia lub ogrodzonego terenu, jak i świadome pozostawanie tam pomimo sprzeciwu uprawnionego właściciela lub posiadacza. Za takie działanie grozi kara grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do roku. Takie uregulowanie ma na celu ochronę własności i nietykalności miejsc zamieszkania lub użytkowania osób.
Przepis ma zastosowanie tylko w sytuacji, gdy osoba nieuprawniona wdziera się do miejsca, które jest własnością lub użytkowaniem innej osoby, i pomimo wyraźnego żądania opuszczenia miejsca tego przez uprawnionego nie czyni tego. Warto podkreślić, że ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego, co oznacza, że bez zgłoszenia przez osobę poszkodowaną organy ścigania nie mogą podjąć działań. Daje to właścicielowi większą kontrolę nad sytuacją i chroni przed zbędnym ingerowaniem w prywatną sferę.
Przykładowo, jeśli ktoś bez zaproszenia wejdzie do czyjegoś mieszkania, a właściciel zażąda opuszczenia lokalu, a ta osoba odmówi i pozostanie, właściciel może złożyć wniosek o ściganie. Taka sytuacja jest typowa np. w przypadku nieproszonych wizyt lub samowolnych zajęć lokalu, które mogą zakłócać spokój i poczucie bezpieczeństwa. Wówczas opisany w art. 193 KK środek prawny chroni przed nielegalnym przebywaniem osób trzecich w prywatnej przestrzeni.
Często spotykanym nieporozumieniem jest mylenie tego czynu z innymi przestępstwami, np. z wtargnięciem w celach kradzieży czy rozboju, które mają inne kwalifikacje prawne oraz kary surowsze. Ponadto niektórzy błędnie uznają, że każde wejście do cudzego mieszkania bez zgody jest automatycznie karalne; jednak aby mówić o przestępstwie z art. 193, trzeba jeszcze, by osoba nie opuściła miejsca po żądaniu uprawnionego. Ważne jest także uwzględnienie formy zgłoszenia i inicjatywy pokrzywdzonego, gdyż bez wniosku nie dojdzie do ścigania.
Podsumowując, art. 193 KK chroni prawa właściciela do swojego domu i terenu przed nielegalnym wejściem i pozostawaniem osób bez zgody. W sytuacjach indywidualnych warto skonsultować się z prawnikiem, aby właściwie ocenić stan faktyczny i możliwości prawne.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Nie, przestępstwo występuje, gdy osoba wdziera się do pomieszczenia i mimo żądania właściciela nie opuszcza go.
Może to być grzywna, ograniczenie wolności albo kara pozbawienia wolności do roku.
Nie, ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego, więc potrzebne jest zgłoszenie właściciela.
Tak, art. 193 KK obejmuje także wdzieranie się na ogrodzone tereny cudze.
Przepis nie reguluje bezpośrednio takiej sytuacji; w razie wątpliwości warto zasięgnąć porady prawnej.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI