Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
§ 1.Kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 2.Jeżeli naruszenie nietykalności wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego albo jeżeli pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności, sąd może odstąpić od wymierzenia kary.
§ 3.Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.
Artykuł 217 Kodeksu karnego definiuje czyn zabroniony polegający na uderzeniu człowieka lub innym sposobie naruszenia jego nietykalności cielesnej. Norma ta przewiduje sankcje karne w postaci grzywny, ograniczenia wolności lub kary pozbawienia wolności do roku. Oznacza to, że sprawca, który świadomie narusza integralność fizyczną drugiej osoby bez względu na stopień dolegliwości, może ponieść odpowiedzialność karną, podlegającym wskazanym karom. Przepis jasno wskazuje na ochronę nietykalności cielesnej jako dobra prawnego, którego naruszenie jest penalizowane.
Przepis ten ma zastosowanie w sytuacjach, gdy dochodzi do fizycznego naruszenia drugiej osoby poprzez uderzenie lub inny sposób, który ingeruje w jej ciało lub jego granice. Istotne jest, że normę stosuje się wyłącznie w przypadku naruszenia, a nie w przypadku zdarzeń prowadzących do cięższych obrażeń, które podlegają innym przepisom. Ponadto kluczowa jest intencja oraz brak zgody pokrzywdzonego na naruszenie jego nietykalności. Artykuł wskazuje też, że ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego (oskarżenie prywatne), co oznacza konieczność podjęcia przez niego inicjatywy prawnej.
Przykładem zastosowania artykułu 217 KK może być sytuacja, gdy podczas kłótni dwie osoby wymieniają się uderzeniami, a jedna z nich wnosi prywatny akt oskarżenia przeciwko drugiej za naruszenie jej nietykalności cielesnej poprzez uderzenie w twarz. Sąd, rozpoznając sprawę, może wymierzyć karę grzywny lub ograniczenia wolności do roku, chyba że zaistnieją okoliczności opisane w paragrafie drugim, które umożliwią odstąpienie od kary.
Często spotykane nieporozumienia dotyczą tego, kiedy sąd może odstąpić od wymierzenia kary. Paragraf 2 stanowi, że jeżeli naruszenie nietykalności wywołało wyzywające zachowanie pokrzywdzonego albo pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności, sąd może zaniechać ukarania. Nie oznacza to jednak automatycznego uniewinnienia, lecz sędzia rozważa takie okoliczności przy wydawaniu wyroku. Ponadto błędne bywa myślenie, że każde naruszenie nietykalności cielesnej skutkuje ściganiem z urzędu; w praktyce konieczne jest złożenie oskarżenia prywatnego przez poszkodowanego.
Podsumowując, art. 217 KK chroni nietykalność cielesną człowieka przed stosunkami naruszeniami, przewidując karalne sankcje i specyfikując sposób ścigania. W indywidualnych sprawach warto skonsultować się z prawnikiem, aby właściwie ocenić okoliczności i procedurę postępowania.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Naruszenie nietykalności cielesnej to bezprawne dotknięcie lub uderzenie osoby, które ingeruje w jej integralność fizyczną.
Przepis przewiduje grzywnę, karę ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Nie, ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego, co oznacza, że pokrzywdzony musi złożyć wniosek o ściganie.
Sąd może odstąpić od kary, jeśli pokrzywdzony wywołał wyzywające zachowanie lub sam odpowiedział naruszeniem nietykalności.
Przepis dotyczy naruszeń nietykalności cielesnej, które mają charakter bezprawny; nie każde przypadkowe dotknięcie jest karalne.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI