Art. 23.

Art. 23 Kodeksu karnego zawiera dwie istotne regulacje dotyczące współdziałających w popełnieniu przestępstwa. W § 1 wskazuje, że osoba współdziałająca, która dobrowolnie zapobiegła dokonaniu czynu zabronionego, nie podlega karze. Oznacza to, że jeśli ktoś zaangażowany w plan przestępczy zmienia postępowanie i w porę powstrzymuje się od realizacji czynu lub faktycznie uniemożliwia jego dokonanie, uniknie odpowiedzialności karnej. § 2 z kolei pozwala sądowi na zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec współdziałającego, który dobrowolnie starał się zapobiec dokonaniu przestępstwa, choć nie doprowadził do całkowitego zapobieżenia czynu. Ta norma daje sądowi pewną elastyczność i uznanie dla próby naprawienia szkody, nawet jeśli cel nie został całkowicie osiągnięty.

Przepis ma zastosowanie wyłącznie wobec osób współdziałających, czyli takich, które biorą wspólny udział w planowaniu lub realizacji przestępstwa. Warunkiem jest dobrowolność działania polegającego na zapobiegnięciu albo próbie zapobieżenia czynu zabronionego. Dobrowolność oznacza, że osoba ta sama podjęła inicjatywę w celu zapobieżenia przestępstwu, a nie została do tego zmuszona lub do działania nakłoniona przez inne osoby lub okoliczności. Jest to więc przesłanka mająca kluczowe znaczenie dla wyłączenia lub złagodzenia kary.

Przykładowo, jeśli kilku osób planuje napad, a jeden z nich zorientowawszy się w konsekwencjach, zawiadamia policję i dzięki temu zatrzymuje współsprawców przed dokonaniem przestępstwa, zgodnie z art. 23 § 1 KK uniknie kary. Jeśli natomiast podjął działania zmierzające do zapobieżenia napadowi, ale nie całkowicie mu zapobiegł (np. próbował odwieść współdziałających lub częściowo utrudnił przestępstwo), sąd może uwzględnić tę okoliczność i złagodzić wymiar kary zgodnie z art. 23 § 2 KK.

Częstym nieporozumieniem jest wykładanie pojęcia „dobrowolności” wężej niż przewiduje przepis. Dobrowolność nie wymaga idealnej, heroicznej postawy, lecz świadomego i samodzielnego działania na rzecz zapobieżenia przestępstwu. Innym błędem jest wymuszanie dowodów na okoliczność skutecznego zapobieżenia czynowi; przepis bowiem przewiduje także złagodzenie kary w przypadku próby zapobieżenia, co daje sądowi ocenę. Wreszcie, czasem mylnie sądzi się, że osoba współdziałająca zawsze jest karana za całe przestępstwo lub jego części, co artykuł 23 KK może ograniczyć przy spełnieniu wymogów. W sprawach indywidualnych, ze względu na specyfikę stanu faktycznego i dowody, wskazane jest skonsultowanie się z prawnikiem, aby odpowiednio ocenić szanse na skorzystanie z tego przepisu.