Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
Kto puszcza w obieg podrobiony albo przerobiony pieniądz, inny środek płatniczy albo dokument określony w art. 310 § 1, który sam otrzymał jako prawdziwy, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Art. 312 Kodeksu karnego określa odpowiedzialność karną za puszczenie w obieg podrobionego lub przerobionego pieniądza, innego środka płatniczego lub dokumentu, o którym mowa w art. 310 § 1 KK, jeśli sprawca otrzymał je jako prawdziwe. Mówiąc inaczej, przepis zakłada karalność tego, kto świadomie lub nieumyślnie daje do użycia w obrocie falsyfikat takich środków lub dokumentów, nie będąc jednocześnie ich wytwórcą. W skutek tego, nawet osoba, która nie uczestniczyła w fałszerstwie, może ponieść odpowiedzialność, jeśli wprowadza do obrotu takie przedmioty. Kara za ten czyn to grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Przepis stosuje się w sytuacji, gdy osoba posiada fałszywy lub przerobiony środek płatniczy lub dokument pochodzący od innego podmiotu niż fałszerz i wprowadza go do obrotu gospodarczego lub innego obiegu powszechnego. Istotnym elementem jest, że osoba tę rzecz otrzymała jako prawdziwą, co różni ten czyn od wyprodukowania czy wytwarzania fałszywego środka płatniczego. Procedura polega więc na "puszczeniu w obieg" – czyli udostępnieniu innym osobom, najczęściej w transakcjach handlowych lub płatniczych.
Typowy przykład to sytuacja, gdy ktoś otrzymuje banknot lub dokument z podstępnym charakterem podczas codziennych zakupów lub wymiany, nie wiedząc o ich fałszerstwie, a następnie próbuje nim zapłacić lub przekazać dalej. Incluso jeśli nie był świadomy podrobienia, puszczenie takiego środka w obieg wciąż jest karalne. Znaczenie ma sama okoliczność działania polegającego na rozpowszechnianiu środka pochodzącego z takiego źródła, nawet jeśli osoba była przekonana o jego prawdziwości.
Często pojawiają się błędy interpretacyjne, takie jak mylenie tego przepisu z karą dla fałszerzy lub uznawanie, że odpowiedzialność istnieje tylko gdy działanie było świadome. Zapomina się, że również nieświadome wprowadzanie do obrotu podrobionych środków płatniczych jest penalizowane. Ponadto, nieprawidłowością jest utożsamienie "puszczenia w obieg" z samym posiadaniem bez dalszego rozpowszechniania. Ważne jest rozróżnienie tych pojęć dla prawidłowego stosowania art. 312 KK.
Podsumowując, art. 312 KK chroni prawidłowość obrotu pieniężnego i dokumentowego, przewidując odpowiedzialność także dla osób, które nie mają świadomości fałszerstwa, lecz puszczają w obieg podrobione środki. W konkretnej sytuacji indywidualnej wskazane jest skonsultowanie się z prawnikiem, aby dokładnie ustalić zakres odpowiedzialności.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Oznacza przekazanie lub użycie podrobionego lub przerobionego pieniądza lub dokumentu na rynku, w transakcjach lub innych czynnościach gospodarczych.
Tak, art. 312 KK przewiduje karę również za puszczenie w obieg podrobionego środka, który osoba otrzymała jako prawdziwy.
Za ten czyn grozi grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
Nie, przepis dotyczy wyłącznie puszczenia w obieg, czyli przekazania dalej podrobionego środka.
Tak, jeśli dokument został puszczony w obieg, mimo że osoba otrzymała go jako prawdziwy, odpowiada na podstawie art. 312 KK.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI