Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
Art. 385.
Sąd drugiej instancji oddala apelację, jeżeli jest ona bezzasadna.
Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
Sąd drugiej instancji oddala apelację, jeżeli jest ona bezzasadna.
Art. 385 Kodeksu postępowania cywilnego zawiera krótki, lecz istotny przepis mówiący o rozstrzygnięciu przez sąd drugiej instancji. Zgodnie z tą normą, sąd ten oddala apelację w sytuacji, gdy stwierdzi, że jest ona bezzasadna. Oznacza to, że sąd ocenia podniesione w apelacji zarzuty i argumenty, po czym może je odrzucić, jeśli uzna, że nie prowadzą one do zmiany orzeczenia sądu pierwszej instancji. Przepis jest streszony do jednego zdania, ale jego zastosowanie ma fundamentalne znaczenie dla przebiegu postępowania apelacyjnego.
Przepis znajduje zastosowanie w postępowaniu odwoławczym, kiedy to strona niezadowolona z rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji składa apelację. Sąd drugiej instancji, badając zasadność apelacji, musi rozstrzygnąć, czy podniesione w niej zastrzeżenia mają moc przekonywania i czy rzeczywiście istnieją podstawy do zmiany bądź uchylenia lub zmodyfikowania wcześniejszego wyroku. Jeżeli apelacja nie wykazuje żadnego nowego, istotnego argumentu lub stwierdzone w niej zarzuty są bezzasadne prawnie lub faktycznie, sąd odrzuca apelację i pozostawia w mocy wyrok sądu pierwszej instancji.
Praktyczny przykład może dotyczyć sprawy rozwodowej, gdzie jedna ze stron złożyła apelację argumentując, że sąd pierwszej instancji błędnie ocenił dowody. Jeśli jednak sąd drugiej instancji przeanalizuje zarzuty i ustali, że ocena dowodów była prawidłowa i zgodna z prawem, to zgodnie z art. 385 KPC oddala apelację jako bezzasadną. W efekcie wyrok rozwodowy pozostaje w mocy i nie podlega zmianie. To umożliwia zakończenie sprawy i daje stronom pewność co do ostatecznego orzeczenia.
W praktyce stosowanie art. 385 KPC może wiązać się z błędami, na przykład zbyt pobieżnym rozpoznaniem merytorycznym apelacji lub błędnym uznaniem jej za bezzasadną, co może skutkować naruszeniem prawa do odwołania. Często strony apelujące nie rozumieją też, że „bezzasadność” oznacza brak podstaw do zmiany wyroku, a nie brak szans wcale na apelację. Także sądy czasami błędnie formułują uzasadnienia odrzucenia apelacji. Dlatego ważne jest, by dokładnie i rzetelnie analizować argumenty podniesione w apelacji. W indywidualnych przypadkach wskazane jest skonsultowanie się z profesjonalnym prawnikiem dla właściwej oceny sytuacji.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Bezzasadność apelacji oznacza, że zarzuty w niej podniesione nie mają podstaw prawnych lub faktycznych do zmiany decyzji sądu pierwszej instancji.
Decyzję o oddaleniu jako bezzasadnej podejmuje sąd drugiej instancji, który rozpatruje wniesioną apelację.
Tak, oddalenie apelacji z powodu jej bezzasadności skutkuje utrzymaniem w mocy orzeczenia sądu pierwszej instancji.
Po oddaleniu apelacji przysługuje zwykle skarga kasacyjna, ale jej dopuszczalność jest bardziej ograniczona i zależna od warunków przewidzianych prawem.
W takiej sytuacji warto skonsultować się z prawnikiem, który oceni możliwość wniesienia dalszych środków odwoławczych, np. skargi kasacyjnej.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI