Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
Przepis artykułu poprzedzającego stosuje się odpowiednio do adwokata lub radcy prawnego ustanowionego przez sąd w przypadku zwolnienia go od obowiązku zastępowania strony w procesie.
Art. 95 Kodeksu postępowania cywilnego (KPC) mówi o zastosowaniu przepisów dotyczących zwolnienia adwokata lub radcy prawnego z obowiązku zastępowania strony w procesie. Przepis ten odwołuje się do artykułu poprzedzającego, stosując go odpowiednio do sytuacji, gdy sąd ustanawia adwokata lub radcę prawnego, ale zwalnia ich z obowiązku prowadzenia sprawy. Oznacza to, że jeśli sąd wyznacza pełnomocnika z urzędu, ale jednocześnie uznaje, że z ważnych przyczyn nie musi on w danym procesie działać, stosuje się reguły z normy poprzedzającej ww. artykuł. Chodzi o zachowanie ciągłości zasad dotyczących obowiązków i zwolnień pełnomocnika zawodowego powołanego przez sąd.
Przepis ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji ustanowienia adwokata lub radcy prawnego przez sąd, czyli gdy sąd przydziela pełnomocnika z urzędu stronie, która nie ma własnego. Ważne jest, że dotyczy tylko przypadków, gdy ten ustanowiony pełnomocnik zostaje zwolniony od obowiązku zastępowania strony, a nie, gdy działa dobrowolnie lub na podstawie innego umocowania. Tym samym art. 95 KPC uzupełnia mechanizm ustanowienia pełnomocnika z urzędu, pozwalając na formalne potwierdzenie jego zwolnienia w konkretnym procesie.
Przykładowa sytuacja to powołanie przez sąd adwokata z urzędu dla osoby, która nie ma środków na obronę w sprawie cywilnej. Jeśli adwokat wskazuje ważne powody, aby nie podejmować obrony, sąd może go zwolnić z obowiązku zastępowania tej osoby. Wówczas zastosowanie ma art. 95 KPC, który stosuje odpowiednio wcześniejsze przepisy dotyczące zwolnienia, co formalizuje sytuację w aktach sprawy.
Częstym błędem przy stosowaniu artykułu 95 KPC jest nieuwzględnianie, że przepis odnosi się wyłącznie do pełnomocników ustanowionych przez sąd i zwolnionych z obowiązku, a nie do pełnomocników prywatnych lub tych, którzy działają w innym charakterze. Inny problem to nieprawidłowe rozumienie, że zwolnienie pełnomocnika oznacza rezygnację ze wsparcia w procesie, podczas gdy jest to formalna decyzja o jego braku obowiązku działania w danym postępowaniu. Artykuł 95 KPC nie rozszerza uprawnień pełnomocnika, a jedynie reguluje stosowanie wcześniejszej normy w określonym kontekście. W sprawach indywidualnych warto skonsultować się z prawnikiem, aby właściwie zastosować tę regulację do konkretnej sytuacji procesowej.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Dotyczy adwokata lub radcy prawnego ustanowionego przez sąd, który został zwolniony z obowiązku zastępowania strony.
Przepis stosuje się, gdy sąd ustanawia pełnomocnika z urzędu, a ten zostaje zwolniony z obowiązku prowadzenia sprawy.
Nie, odnosi się wyłącznie do pełnomocników ustanowionych przez sąd i zwolnionych z obowiązku zastępowania strony.
To formalna decyzja, że pełnomocnik nie musi działać w danym procesie pomimo ustanowienia go przez sąd.
Nie musi, ale w danym postępowaniu pełnomocnik nie ma obowiązku reprezentować strony.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI