Art. 607n.

Co dokładnie stanowi przepis

Art. 607n KPK reguluje końcowy etap procedury europejskiego nakazu aresztowania, czyli faktyczne wydanie osoby ściganej organom państwa, które nakaz wystawiło. Zgodnie z § 1, jeżeli zapadło prawomocne postanowienie o przekazaniu, osobę ściganą przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu europejskiego najpóźniej w terminie 10 dni liczonych od dnia uprawomocnienia się tego postanowienia. Paragraf 2 przewiduje wyjątek na wypadek, gdy przekazanie w podstawowym terminie nie jest możliwe z powodu siły wyższej albo zagrożenia dla życia lub zdrowia osoby ściganej; wówczas ustala się nowy termin przekazania, a samo wydanie następuje w ciągu 10 dni od dnia upływu nowo ustalonego terminu. Paragraf 3 określa konsekwencję bezczynności strony żądającej wydania: jeżeli państwo wydania nakazu nie przejmie osoby w terminach z § 1 albo § 2, zarządza się jej niezwłoczne zwolnienie, chyba że jest ona pozbawiona wolności w innej sprawie.

Kiedy przepis ma zastosowanie

Przepis stosuje się dopiero wtedy, gdy sąd polski prawomocnie rozstrzygnął o przekazaniu osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. Nie dotyczy on więc etapu badania przesłanek wydania ani rozpoznawania środków odwoławczych, lecz technicznej i organizacyjnej fazy realizacji orzeczenia. Warunkiem uruchomienia terminu z § 1 jest uprawomocnienie się postanowienia, a nie jego ogłoszenie. Sięgnięcie po § 2 wymaga wykazania obiektywnej przeszkody: siły wyższej albo stanu, w którym transport zagrażałby życiu lub zdrowiu osoby ściganej, na przykład ciężkiej choroby. Art. 607n KPK ma zastosowanie także wtedy, gdy osoba przebywa w areszcie w oczekiwaniu na wydanie, ponieważ to właśnie przekroczenie terminów uzasadnia jej zwolnienie.

Przykład

Wobec osoby ściganej na podstawie nakazu wydanego przez sąd innego państwa członkowskiego zapada postanowienie o przekazaniu, które uprawomocnia się 5 marca. Od tego dnia biegnie dziesięciodniowy termin na faktyczne wydanie osoby organom państwa wydania nakazu. Jeżeli w tym czasie osoba ściganą trafia na oddział intensywnej terapii i transport zagrażałby jej życiu, ustala się nowy termin przekazania, a wydanie następuje w ciągu 10 dni od jego upływu. Gdyby jednak strona zagraniczna po prostu nie przybyła po odbiór osoby w wyznaczonym czasie, a nie jest ona pozbawiona wolności w innej sprawie, należy zarządzić jej niezwłoczne zwolnienie.

Częste nieporozumienia

Pierwszym błędem jest utożsamianie zwolnienia z § 3 z umorzeniem sprawy lub uchyleniem postanowienia o przekazaniu - zwolnienie dotyczy wyłącznie pozbawienia wolności, a samo rozstrzygnięcie o przekazaniu pozostaje w mocy. Drugim jest przekonanie, że każde opóźnienie organizacyjne po stronie polskiej lub zagranicznej mieści się w pojęciu siły wyższej; § 2 wymaga rzeczywistej, nadzwyczajnej przeszkody albo zagrożenia zdrowotnego. Trzecim - liczenie terminu od dnia wydania postanowienia zamiast od jego uprawomocnienia się. Warto też pamiętać, że osoba pozbawiona wolności w innej sprawie nie zostanie zwolniona mimo upływu terminów z art. 607n KPK. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem, ponieważ ocena przesłanek i biegu terminów zależy od okoliczności konkretnego postępowania.