Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.
Aktualizacja: 19 sierpnia 2026
W kwestiach dotyczących pełnomocnika, a nieunormowanych przez przepisy niniejszego kodeksu, stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym.
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Wyroki i postanowienia, w których sąd powołał ten przepis.
Fragment uzasadnienia
… kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym, a to z uwagi na fakt, że apelacja wniesiona w jego imieniu nie została uwzględniona ( art.636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 89 k.p.k. i art. 98 k.p.c. ). Strona przegrywająca sprawę nie może bowiem skutecznie dochodzić zwrotu kosztów procesu, w skład których wchodzi także należność za udział w sprawie pełnomocnika.
Wyświetlone orzeczenia: 4
PrawMi zestawi linię orzeczniczą do art. 89: co sądy przyjmują zgodnie, a w czym się różnią.
Podsumuj orzecznictwoArt. 89 KPK wprowadza zasadę odpowiedniego stosowania przepisów postępowania cywilnego do kwestii dotyczących pełnomocnika, które nie zostały uregulowane w Kodeksie postępowania karnego. Oznacza to, że w sytuacjach, gdy przepisy karnoprocesowe nie zawierają własnej regulacji na przykład co do formy pełnomocnictwa, zakresu umocowania czy sposobu jego wypowiedzenia, należy sięgnąć do unormowań cywilnoprocesowych. Odpowiednie stosowanie nie oznacza prostego powielenia przepisów, lecz ich adaptację do specyfiki postępowania karnego. Trzeba uwzględnić różnice między tymi trybami, na przykład odmienny charakter czynności procesowych czy rolę stron. Przepis pełni zatem funkcję luki prawnej i ma charakter odsyłający. Jego celem jest zapewnienie spójności i uniknięcie sytuacji, w której brak regulacji uniemożliwiałby skuteczne działanie pełnomocnika w procesie karnym.
Art. 89 KPK znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy spełnione są dwie przesłanki. Po pierwsze, sprawa musi dotyczyć pełnomocnika, czyli osoby umocowanej przez stronę do działania w jej imieniu w postępowaniu karnym. Po drugie, musi zachodzić luka w przepisach Kodeksu postępowania karnego, to znaczy dana kwestia nie jest w tym kodeksie uregulowana. Jeśli przepis karnoprocesowy zawiera własną, choćby częściową regulację, nie stosujemy przepisów cywilnych, chyba że odesłanie jest wyraźne. Przykładowo kwestię ustanowienia pełnomocnika z urzędu regulują przepisy karne, więc art. 89 nie będzie potrzebny. Natomiast kwestie takie jak forma udzielenia pełnomocnictwa, obowiązek dołączenia go do akt czy skutki jego cofnięcia mogą być nieuregulowane, co otwiera drogę do odesłania. Przepis ten może dotyczyć zarówno pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, oskarżyciela prywatnego, jak i innych uczestników, o ile w ogóle mogą oni działać przez pełnomocnika.
Pani Anna jest pokrzywdzoną i chce ustanowić pełnomocnika w postępowaniu karnym. Kodeks postępowania karnego nie precyzuje, w jakiej formie powinna udzielić pełnomocnictwa, na przykład czy wystarczy forma pisemna, czy konieczne jest pełnomocnictwo z podpisem notarialnie poświadczonym. W takiej sytuacji sąd lub inny organ procesowy sięgnie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, które określają wymogi dotyczące pełnomocnictwa. Odpowiednie stosowanie może oznaczać, że przyjmie się wymóg pisemnego pełnomocnictwa, ale bez konieczności poświadczenia, jeśli charakter sprawy tego nie wymaga. Dzięki temu pani Anna wie, jakie dokumenty przygotować, a pełnomocnik może skutecznie podjąć czynności. Ten przykład pokazuje, jak art. 89 KPK uzupełnia regulację karną w praktyce.
Najczęstszym błędem jest automatyczne stosowanie wszystkich przepisów postępowania cywilnego o pełnomocniku bez oceny ich odpowiedniości. Trzeba pamiętać, że odpowiednie stosowanie wymaga uwzględnienia różnic między postępowaniem karnym a cywilnym, na przykład odmiennych terminów, charakteru czynności czy skutków procesowych. Innym błędem jest twierdzenie, że art. 89 KPK pozwala na stosowanie przepisów cywilnych do pełnomocnika, gdy kodeks karny reguluje daną kwestię w sposób odmienny, ale niepełny. W takich przypadkach nie można pomijać regulacji karnej. Kolejnym nieporozumieniem jest przekonanie, że przepis dotyczy obrońcy, podczas gdy obrońca ma odrębną regulację w Kodeksie postępowania karnego. Należy zatem zawsze najpierw zbadać, czy w kodeksie karnym istnieje norma, a dopiero potem sięgać do przepisów cywilnych. W razie wątpliwości co do konkretnej sytuacji procesowej warto skonsultować się z prawnikiem.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Nie, oskarżonego reprezentuje obrońca, do którego stosuje się odrębne przepisy Kodeksu postępowania karnego. Art. 89 KPK dotyczy pełnomocnika innych uczestników, na przykład pokrzywdzonego czy oskarżyciela posiłkowego.
Stosuje się te przepisy, które dotyczą pełnomocnika, a nie zostały uregulowane w Kodeksie postępowania karnego. Może chodzić między innymi o formę pełnomocnictwa, zakres umocowania czy skutki wypowiedzenia.
Nie, stosuje się je tylko odpowiednio, czyli z dostosowaniem do odrębności postępowania karnego. Nie można automatycznie przenosić rozwiązań cywilnych, jeśli kolidują z zasadami procesu karnego.
Sąd sięga po art. 89 KPK, gdy w sprawie dotyczącej pełnomocnika pojawia się zagadnienie, którego nie regulują przepisy karne. Wtedy uzupełniająco stosuje przepisy postępowania cywilnego, oceniając ich odpowiedniość.
Nie, kwestię pełnomocnika z urzędu regulują przepisy Kodeksu postępowania karnego. Art. 89 KPK znajdzie zastosowanie dopiero wtedy, gdy dana materia nie jest uregulowana w tym kodeksie.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Odpowiedź z powołaniem przepisów i sygnatur orzeczeń, każdą pozycję sprawdzisz w źródle.
Zapytaj o art. 89