Artykuł 67 KP zawiera przepisy dotyczące możliwości zaprzestania wykonywania pracy zdalnej i powrotu do poprzednich warunków pracy. Przepis ten mówi, że każda ze stron umowy, zarówno pracownik, jak i pracodawca, może złożyć wiążący wniosek o zakończenie pracy zdalnej. Wniosek taki może mieć formę papierową lub elektroniczną i powinien skutkować ustaleniem terminu przywrócenia wcześniejszych warunków, który nie może przekroczyć 30 dni od otrzymania tego wniosku. W przypadku braku porozumienia stron, przywrócenie poprzednich warunków następuje automatycznie po upływie tego okresu. Przepis określa wyraźnie, że pracodawca ma ograniczone prawo do złożenia takiego wniosku wobec szczególnego rodzaju pracowników wymienionych w art. 6719§ 6 i 7. Zakaz ten obowiązuje, chyba że dalsza praca zdalna ze względu na specyfikę pracy lub organizację jest niemożliwa. Przepisy te zapewniają równowagę pomiędzy prawami i obowiązkami obu stron umowy o pracę, wprowadza jasne reguły co do trybu i terminów zmiany sposobu wykonywania pracy.
Przepis znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy praca zdalna została podjęta na podstawie art. 6719§ 1 pkt 2 i jedna ze stron chce zaprzestać tego trybu pracy. Istotne jest to, że z wnioskiem o zakończenie pracy zdalnej może wystąpić zarówno pracownik, jak i pracodawca. Jednakże, istnieją zastrzeżenia, które ograniczają prawo pracodawcy w stosunku do niektórych pracowników chronionych szczególnymi przepisami. Mowa tu o przypadkach, gdy organizacja pracy lub charakter wykonywanych obowiązków wyklucza dalsze wykonywanie pracy zdalnej. Wniosek o zakończenie pracy zdalnej musi być wiążący, co podkreśla obowiązek respektowania określonych procedur.
Przykładowa sytuacja codzienna może wyglądać tak: pracownik rozpoczął pracę zdalną zgodnie z wcześniejszym porozumieniem. Po pewnym czasie stwierdza, że warunki pracy w domu nie sprzyjają efektywności i składa pracodawcy wniosek o powrót do pracy w siedzibie firmy. Pracodawca również może mieć powody, by zakończyć taką formę pracy, na przykład z powodu reorganizacji działu lub specyfiki zadań wymagających obecności na miejscu. Po otrzymaniu wniosku strony ustalają termin powrotu do pracy tradycyjnej, który nie przekracza 30 dni. Gdyby nie udało się ustalić terminu, powrót nastąpi automatycznie po 30 dniach.
Często pojawiające się błędy przy stosowaniu art. 67 KP dotyczą przede wszystkim nierozróżniania przesłanek składania wniosków przez pracownika i pracodawcę, szczególnie w kontekście ograniczeń dla pracodawcy względem niektórych pracowników. Ponadto, pomijanie obowiązku ustalania terminu powrotu albo błędne odczytywanie sytuacji, kiedy to praca zdalna może być nadal kontynuowana, również są bardzo powszechne. Zdarza się również, że strony nie respektują 30-dniowego terminu, co może prowadzić do nieporozumień i sporów. Dlatego też warto dokładnie zrozumieć brzmienie przepisu oraz stosować go zgodnie z literą prawa.
W indywidualnych przypadkach interpretacja i zastosowanie artykułu 67 KP wymaga konsultacji z prawnikiem, który uwzględni szczegóły konkretnej sytuacji.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.