Sygn. akt II KK 307/12
POSTANOWIENIE
Dnia 13 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Świecki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r.,
sprawy K. M.
skazanego za przestępstwo z art. 258 § 2 kk i in.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 13 lipca 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego
z dnia 27 maja 2011 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. D.
Kancelaria Adwokacka kwotę 738 (siedemset trzydzieści
osiem złotych), w tym 23% VAT,
3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna, albowiem podniesiony w
niej zarzut rażącego naruszenia prawa, które miało wpływ na treść orzeczenia,
tj. art. 63 § 1 k.k., polegające na niezaliczeniu przez Sąd okresu rzeczywistego
pozbawienia wolności skazanego w sprawie, tj. od dnia 27 kwietnia 2008 r. do
2
dnia 27 maja 2011 r., jest w sposób oczywisty nietrafny. Stanowi on powtórzenie
zarzutu odwoławczego, który został przez Sąd odwoławczy rozpoznany. Trzeba
w tym miejscu przypomnieć, że kasację wnosi od prawomocnego wyroku sądu
odwoławczego kończącego postępowanie (art. 519 k.p.k.). Dlatego też zarzut
kasacyjny powinien zostać skierowany przeciwko orzeczeniu tego Sądu z
przyczyn wskazanych w art. 433 § 1 i 2 k.p.k., a więc z uwagi na nienależyte
przeprowadzenie kontroli odwoławczej. Natomiast postawienie w kasacji
wyłącznie zarzutu obrazy art. 63 § 1 k.k. bez odniesienia go do wyroku Sądu
odwoławczego, de facto stanowi żądanie ponownego przeprowadzenia kontroli
odwoławczej przez Sąd Najwyższy, która nie jest przewidziana w polskim
procesie karnym.
Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku dokonał szczegółowej analizy
argumentacji przedstawionej w apelacji na gruncie realiów procesowych
niniejszej sprawy. To stanowisko Sąd Najwyższy w pełni podziela. Skarżąca,
wskazując na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2003 r. (IV KK
425/2002, LEX nr 77428), sama zresztą zdaje sobie sprawę, że wyrażony przez
nią pogląd jest sprzeczny z dotychczasowym stanowiskiem judykatury. W tym
zakresie przywołany w kasacji wyrok Trybunału Konstytucyjnego, do którego
odniósł także Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku, nie może mieć wprost
zastosowania, albowiem dotyczy innego zagadnienia prawnego związanego z
okresem trwania tymczasowego aresztowania w kontekście art. 263 § 3 k.p.k.
Podsumowując, należy podzielić pogląd wyrażony w niniejszej sprawie, a
także przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r.
(II AKa 404/11, LEX nr 1120043), że „sama tylko różnica w rygorach odbywania
kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania, nie daje podstaw do
formułowania tezy o obowiązku zaliczenia tego samego okresu izolacji
jednocześnie na poczet kary pozbawienia wolności odbywanego w innej sprawie
i kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie, w której stosowano środek
zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania”.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.
3
