II SA/Ke 380/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, , po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 27 kwietnia 2023 r. znak: SKO.GN-70/921/20/2023 w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę.

Postanowieniem z 27 kwietnia 2023 r. znak: SKO.GN-70/921/20/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO") utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta Chęciny z 29 grudnia 2022 r. znak: GNOŚR-V.6830.4.2021 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

D. P., reprezentująca P. P., złożyła wniosek o przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy nieruchomościami położonymi w obrębie geodezyjnym [...], gm. Chęciny, oznaczonymi w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr A, będącej własnością wnioskodawcy a nieruchomością sąsiednią – działką nr B, stanowiącej własność R. G..

Organ I instancji przeprowadził analizę zapisów w księgach wieczystych, prowadzonych dla ww. nieruchomości, ustalił strony postępowania oraz przysługujące im prawa do powołanych nieruchomości, a z wybranym geodetą zawarł stosowną umowę na wykonanie robót w przedmiocie rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości. Następnie, postanowieniem z 11 marca 2022 r. Burmistrz Gminy i Miasta Chęciny wszczął postępowanie w przedmiocie ustalenia linii granicznej pomiędzy ww. działkami.

Postanowieniem z 29 grudnia 2022 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 264 § 1 w związku z art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a.:

1. ustalił koszty postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, położonych w obrębie geodezyjnym [...], gm. Chęciny, oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki:

a) numer A, stanowiącej zgodnie z treścią księgi wieczystej własność P. P., w której wpisu prawa własności dokonano na podstawie umowy darowizny, sporządzonej w formie aktu notarialnego [...] r.,

b) numer B stanowiącej zgodnie z treścią księgi wieczystej własność R. G., na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach sygn. akt [...] oraz umowy darowizny [...] na kwotę 6.200,00 zł;

2. zobowiązał do uiszczenia kosztów określonych w pkt 1:

a) P. P., reprezentowanego przez D. P., właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka nr A, zarazem wnioskodawcę rozgraniczenia: w wysokości 3 100,00 zł;

b) R. G. - właściciela sąsiedniej nieruchomości, oznaczonej jako działka nr B: w wysokości 3 100,00 zł;

3. zobowiązując wskazane w pkt 2 postanowienia strony do uiszczenia kosztów postępowania w terminie 14 dni od dnia, w którym postanowienie stanie się ostateczne i pouczając, że należności należy uiścić przelewem na podane konto bankowe Gminy i Miasta Chęciny.

W uzasadnieniu wskazano, że sporządzony przez biegłego – geodetę operat rozgraniczeniowy, po uzyskaniu pozytywnej opinii co do jego kompletności i prawidłowości wykonania, został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Kielcach pod nr P.2604.2022.6926. W postępowaniu administracyjnym granica pomiędzy działką nr A, należącą do P. P. a działką nr B należącą do R. G. nie została ustalona. Biegłemu, pomimo prowadzonych negocjacji nie udało się nakłonić zwaśnionych stron do wypracowania wspólnego stanowiska, nie doszło do zawarcia ugody, nie złożono zgodnych oświadczeń co do przebiegu granicy, strony nie podjęły działań zmierzających do wzajemnych ustępstw. W rezultacie, w oparciu o powołaną dokumentację, w szczególności sporządzony przez geodetę protokół graniczny, wydano decyzję z 28 października 2022 r. (o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy do rozpatrzenia przez sąd powszechny). Organ wyjaśnił, że ustalenie granic gruntów sąsiadujących leżało w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice przylegających nieruchomości stały się sporne i nie można twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiadującej – który został obciążony połową kosztów postępowania rozgraniczeniowego.

W złożonym zażaleniu P. P. wniósł o umorzenie kosztów, wskazując że uprzednio podnosił, iż Gmina sprzedając 18 stycznia 1999 r. działkę A o powierzchni 147 m² i zatrudniając trzech geodetów nie wytyczyła granicy na gruncie, lecz zmieniła granice sąsiadów na kopii mapy w urzędzie, a dopiero w maju 2009 r. naniosła te zmiany na mapę zasadniczą. Tymczasem w 1999 r. obowiązywała prawna granica biegnąca wzdłuż działki strony (bez uchyłku) i taka granica powinna wówczas zostać wyznaczona, czego nie uczyniono – wobec czego wystąpiono o rozgraniczenie. Istotną sprawą jest kwestia ceny, dokładności i bezstronności wykonywanej pracy biegłego, gdyż takimi cechami winien się kierować geodeta. W sprawie kosztów strona nie była poinformowana, a tym samym nie miała możliwości jakichkolwiek negocjacji lub wyboru innego geodety (niespokrewnionego z sąsiadami – takie samo nazwisko jak nazwisko rodowe Z. G., która w 1949 r. kupowała z mężem M. działkę nr B).

Z kolei R. G. zaskarżył pkt 2 postanowienia, zarzucając naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie – w związku z nieustaleniem, czy wszystkie strony postępowania rozgraniczeniowego miały interes prawny w rozgraniczeniu przedmiotowych nieruchomości. W zażaleniu wniesiono o zmianę postanowienia i zobowiązanie wyłącznie wnioskodawcy do uiszczenia w całości ustalonych kosztów. W uzasadnieniu wskazano, że organ nie rozważył, czy w realiach ustalonego stanu faktycznego sprawy wszystkie strony postępowania rozgraniczeniowego miały interes i korzyść w rozgraniczeniu przedmiotowych nieruchomości – jako że postępowanie wszczęte zostało i prowadzone wyłącznie w interesie wnioskodawcy. Jedynie bowiem P. P. kwestionuje aktualny przebieg granicy pomiędzy działkami nr A i B, domagając się przeprowadzenia granicy w linii prostej. Taki sposób przeprowadzenia granicy niewątpliwie przysporzy korzyści wyłącznie wnioskodawcy (powiększenie areału działki). Natomiast R. G. od początku sprawy był przeciwny dokonaniu rozgraniczenia, deklarując że nie ma sporu co do przebiegu granicy pomiędzy działkami i brak jest rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a prawnym. Wskazany przezeń przebieg granicy jest bardzo zbliżony do przebiegu określonego w opinii geodezyjnej przez biegłego, różni się jedynie detalami i granica przebiega wzdłuż aktualnego ogrodzenia. Różnica między nimi polega jedynie na tym, że biegły wskazuje granicę działek przebiegającą w środku muru ogrodzenia, zaś R. G. wskazał linię graniczną po zewnętrznej stronie muru ogrodzenia.

SKO, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, powołało się na art. 29 ust. 1, 3 i art. 30 ust. 1, art. 33 ust. 2 pkt 1-2, art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U.2021r., poz. 1990 ze zm.), jak również uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2006 r. o sygn. akt I OPS 5/06. W tym zakresie podkreślono, że nie można twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w interesie właściciela nieruchomości sąsiadującej, zwracając uwagę że brak podpisania przed geodetą ugody oraz złożenia zgodnego oświadczenia woli w zakresie przebiegu linii granicznej, a także brak woli do wzajemnych ustępstw był wystarczającym powodem do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie rozgraniczenia i przekazania sprawy do rozpatrzenia w postępowaniu sądowym. Ugoda nie może bowiem zostać zawarta jedynie, jeżeli istnieją miarodajne dokumenty umożliwiające ustalenie granicy – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Natomiast organ I instancji, prowadząc postępowanie rozgraniczeniowe poniósł koszty niewynikające z jego ustawowego obowiązku, gdyż sprawa została wszczęta na wniosek – nie zaś z urzędu. W tym zakresie SKO powołało się na art. 152 K.c. Zarówno w interesie wnioskodawcy, jak i R. G. leżało ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości, a ponadto niewątpliwie wnioskodawca, jak i R. G. byli stronami przedmiotowego postępowania. W związku z powyższym, organ I instancji prawidłowo ustalił, że kwota w wysokości 6.200 zł stanowi koszty postępowania, którymi należy obciążyć po połowie obie strony tego postępowania – właścicieli nieruchomości objętych rozgraniczeniem.

SKO, odnosząc się do treści złożonego przez P. P. zażalenia wskazało, że zarzuty te odnoszą się w głównej mierze do nieprawidłowości, jakie – jego zdaniem – miały miejsce przy sporządzeniu wcześniejszych niż powstałych w ramach niniejszego postępowania, dokumentów, zwłaszcza opracowań geodezyjnych. Natomiast nie mają one znaczenia dla oceny zaskarżonego aktualnie postanowienia o kosztach postępowania.

Ustosunkowując się z kolei do treści zażalenia R. G. wskazano, że jego zarzuty odnoszą się w głównej mierze do zasadności prowadzonego postępowania o rozgraniczenie, które – jego zdaniem – nie powinno w ogóle się toczyć. W tym zakresie SKO stwierdziło, że w sprawie nie doszło do zawarcia ugody pomiędzy stronami, nie było również podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu – jako że zgromadzona przez geodetę dokumentacja nie pozwoliła na ustalenie spornej granicy w sposób jednoznaczny, z akt sprawy wynika, że obie strony postępowania uznają za prawidłowy inny przebieg granicy, zatem bez wątpienia istnieje między stronami spór co do jej przebiegu. Jak podkreśla się w orzecznictwie, zakończenie postępowania rozgraniczeniowego decyzją o jego umorzeniu, wydaną na podstawie art. 34 ust. 1 i ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie wyłącza konieczności wydania orzeczenia w przedmiocie jego kosztów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach R. G. powielił zarzuty wskazane w zażaleniu i zarzucił postanowieniu SKO naruszenie:

art. 75 K.p.a. poprzez niedopuszczenie jako dowód w sprawie odpisu ugody z 19 października 1992 r., załączonej do zażalenia;

art. 77 oraz art. 80 K.p.a w zw. z art. 7 K.p.a poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w szczególności brak odniesienia się do odpisu ww. ugody;

art. 262 § 1 pkt 2 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w związku z nie ustaleniem, czy wszystkie strony postępowania rozgraniczeniowego miały interes prawy w rozgraniczeniu przedmiotowych nieruchomości.

Mając na względzie powyższe skarżący wniósł o:

uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie w części –

co do pkt 2 postanowienia organu I instancji;

rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a." – z uwagi na złożony w tym zakresie wniosek strony skarżącej, któremu nie sprzeciwiło się SKO.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 p.p.s.a wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Kontrolą sądowoadministracyjną objęte jest postanowienie SKO, utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Skarżący, będący właścicielem działki nr B, nie zgadza się z jego zobowiązaniem do uiszczenia połowy uiszczonych przez Gminę Chęciny kosztów postępowania rozgraniczeniowego, dotyczącego przebiegu granicy pomiędzy jego nieruchomością a działką nr A, której właścicielem jest P. P., obciążony tymi kosztami w pozostałej połowie, to jest w kwocie 3 100,00 zł.

Z materiału znajdującego się w aktach sprawy wynika, że P. P., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o rozgraniczenie ww. nieruchomości, a decyzją z 28 października 2022 r. (k. 16 akt administracyjnych) Burmistrz Gminy i Miasta Chęciny, działając na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U.2021r., poz. 1990 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie rozgraniczenia ww. nieruchomości i przekazał sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Kielcach.

W tym miejscu podnieść należy, że w świetle przepisów rozdziału 6 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w administracyjnym postępowaniu rozgra-niczeniowym możliwe jest wydanie trzech rodzajów decyzji:

- decyzji o rozgraniczeniu wydanej na podstawie art. 33 ust. 1 cyt. ustawy, poprzedzonej ustaleniem przebiegu granicy bądź w oparciu o dowody wymienione w art. 31 ust. 2 ustawy, bądź – w przypadku braku dowodów – na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy (art. 31 ust. 3 ustawy); z art. 33 ust. 3 ustawy wynika, że strona niezadowolona z przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od doręczenia jej decyzji o rozgraniczeniu, przekazania sprawy sądowi;

- decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie rozgraniczenia w związku z zawarciem przez strony ugody przed uprawnionym geodetą (art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 31 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), bądź w następstwie bezprzedmiotowości postępowania z innych przyczyn (np. skutecznego cofnięcia wniosku albo połączenia nieruchomości oddzielonych granicą lub skupienia ich w rękach jednego właściciela (art. 105 k.p.a.);

- decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu z urzędu sprawy do rozpatrzenia sądowi powszechnemu (art. 34 ust. 2 ustawy), wydanej w sytuacjach określonych w art. 34 ust. 1 ustawy tj. w związku z niedojściem do zawarcia ugody lub brakiem podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z ostatnią z omawianych decyzją, wydaną w trybie art. 34 ust. 2 ustawy.

Niezależnie jednak od sposobu zakończenia sprawy, wystąpienie sporu granicznego implikuje sposób rozliczenia kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i uzasadnia obciążenie tymi kosztami wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości. W postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a., stronę obciążają te koszty postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. W trafnie powołanej przez SKO uchwale z 11 grudnia 2006r. o sygn. akt l OPS 5/06 (opublikowanej w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 K.c.) – a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Zaznaczyć przy tym trzeba, że jakkolwiek instytucja prawna rozgraniczenia nieruchomości została uregulowana kompleksowo w dwóch aktach prawnych (ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne i Kodeksie cywilnym), to stanowi jedną całość. Konsekwentnie należy więc przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma zastosowanie również norma materialnoprawna wynikająca z art. 152 K.c., stanowiąca że koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą po połowie. Powyższe wynika z ustanowionej w tym przepisie zasady, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży bowiem w interesie prawnym wszystkich właścicieli, w sytuacji gdy granice gruntów sąsiadujących stały się sporne – w związku z czym rozgraniczenie jest prowadzone również w interesie właściciela nieruchomości sąsiadującej. Stanowisko zawarte w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego późniejsze orzecznictwo sądów administracyjnych wielokrotnie stosowało.

Zdaniem Sądu, udział R. G. w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją Burmistrza Gminy i Miasta Chęciny z 28 października 2022 r. o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego należącej doń nieruchomości, oznaczonej jako działka nr B z działką nr A, stanowiącej własność P. P. (wnioskodawca) i przekazaniu sprawy do rozpatrzenia przez sąd powszechny, jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że postępowanie to toczyło się również w interesie skarżącego.

Na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a. można orzec o kosztach rozgraniczenia poniesionych przez organ administracji i obciążyć kosztami rozgraniczenia wyłożonymi przez organ, po połowie obie strony. W okolicznościach niniejszej sprawy wystąpił bowiem spór o przebieg granicy i istniała obiektywna potrzeba ustalenia przebiegu granicy. Mianowicie, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia:

- ujawniona w ewidencji gruntów sporna granica została przedstawiona na szkicu granicznym linią czarną;

- w dniu 24 czerwca 2022 r. geodeta w obecności stron dokonał na gruncie wyznaczenia przebiegu spornej granicy, w oparciu o dane geodezyjne, przy czym pełnomocnik wnioskodawcy wskazał przebieg spornej granicy przedstawiony na szkicu graniczny kolorem czerwonym, oznaczony pomiędzy punktami 1277-1510-1606-2314, natomiast właściciel działki nr B (skarżący) wskazał przebieg granicy oznaczonej na szkicu granicznym kolorem czerwonym i niebieskim, pomiędzy punktami nr 1277-1510-1768-1811-2065-2068.

W tym kontekście należy podzielić stanowisko organów obu instancji co do tego, że wskazania obu stron różnią się zarówno od siebie, jak i od przebiegu granicy wskazanej przez geodetę i pomimo prowadzonych negocjacji biegłemu nie udało się nakłonić zwaśnionych stron do wypracowania wspólnego stanowiska. Jednocześnie w złożonej skardze strona przyznaje, że jest różnica między stanowiskiem jej i biegłego, wskazując że jej zdaniem linia graniczna biegnie po zewnętrznej stronie muru ogrodzenia, a geodeta wskazuje granicę działek przebiegającą w środku tego muru. Ponadto, jak wynika z powołanej przez SKO opinii biegłego, sporządzonej po analizie materiałów geodezyjnych, prawidłowość określenia spornej granicy w sposób jednoznaczny jest niemożliwa ze względu na brak w zasobach geodezyjnych opracowania przedstawiającego podział macierzystej działki nr 2850. W rezultacie strony nie zawarły ugody, nie złożyły zgodnych oświadczeń co do przebiegu granicy oraz nie podjęły działań zmierzających do wzajemnych ustępstw – co doprowadziło do wydania decyzji organu I instancji z 28 października 2022 r. o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy do rozpatrzenia przez sąd powszechny.

W tym miejscu wskazać trzeba, że wyrokiem z 19 lipca 2023 r. o sygn. akt II SA/Ke 252/23 tut. Sąd oddalił skargę P. P. na decyzję SKO z 23 lutego 2023 r. znak: SKO.GN/70/7164/265/2022, którą utrzymano w mocy ww. decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Chęciny z 28 października 2022 r.

Reasumując stwierdzić trzeba, że zainicjowane przez P. P. postępowanie rozgraniczeniowe prowadzone było również w interesie skarżącego -właściciela sąsiedniej działki, który w konsekwencji prawidłowo został obciążony połową poniesionych przez Gminę Chęciny kosztów postępowania rozgraniczeniowego – na zasadach wynikających z art. 152 K.c. Z materiału dowodowego wynika, że organ I instancji prowadził odpowiednie postępowanie dotyczące wyboru wykonawcy (zapytanie ofertowe, wydruk mejla skierowanego do potencjalnych oferentów, dwie złożone oferty), w następstwie którego wybrano najkorzystniejszą ofertę i udzielono upoważnienia uprawnionemu geodecie S. W. Następnie 28 lutego 2022 r. zawarto umowę na wykonanie czynności rozgraniczeniowych pomiędzy ww. nieruchomościami oraz sporządzenie wymaganej prawem dla tej czynności dokumentacji geodezyjnej z aneksem z 26 lipca 2022 r. W wykonaniu umowy wybrany geodeta zgromadził i sporządził dokumentację geodezyjną, obejmująca wypisy z rejestru gruntów, mapę ewidencyjną dokumenty przedstawiające stan prawny, protokół graniczny z 14 czerwca 2022 r. oraz z 24 czerwca 2022 r. (kontynuacja), szkic graniczny, opinię geodezyjną, operat rozgraniczeniowy, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Kielcach. Następnie wykonawca ww. prac geodezyjnych wystawił fakturę nr 01/09/2022 z 30 września 2022 r. na kwotę 6.200,00 zł – która została zapłacona przez organ 10 października 2022 r.

Zamierzonego przez skarżącego skutku nie mogło osiągnąć powoływanie się na określony w skardze jako "ugoda z 19 października 1992 r." protokół z rozprawy administracyjnej. Zważywszy na datę sporządzenia (ponad 20 lat temu) dokument ten, poświadczony za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika strony – nie może mieć jakiegokolwiek znaczenia dla oceny zaskarżonego aktualnie postanowienia o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, wszczętego postanowieniem z 11 marca 2022 r..

Mając na uwadze, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły zaistniały w sprawie stan faktyczny, a następnie w sposób niewadliwy, kierując się treścią ww. uchwały z 11 grudnia 2006 r. o sygn. akt I OPS 5/06, dokonały jego subsumpcji do wynikających z art. 262 § 1 pkt 2 i art. 264 § 1 K.p.a. w zw. z art. 153 K.c. przesłanek wydania postanowienia w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego – brak jest podstaw by przyjąć, że proces stosowania tych regulacji przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńczące go zaskarżone rozstrzygnięcie było wadliwe.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.