|
Obrońca skazanego i sam skazany wnieśli apelacje w zakresie rażąco surowej kary łącznej, przy czym wyrok w zakresie ustalenia, że łączeniu podlegają kary z wyroków SR w S. w spr. (...) i SR w E. w spr. (...) nie był kwestionowany.
Nie było zaś podstaw do stwierdzenia zasadności podniesionego w obu apelacjach zarzutu. Orzeczenie rażąco surowej kary zachodziłby wówczas, gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary łącznej, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej, w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary łącznej z uwzględnieniem okoliczności podniesionych przez skarżących. Sytuacja taka, zdaniem Sądu Okręgowego, w przedmiotowej sprawie jednak nie zachodzi. Rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku wskazał jakie okoliczności uwzględnił wymierzając skazanemu karę łączna 5 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Należy przypomnieć, że sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa (tzw. absorpcja) do ich sumy (tzw. kumulacja) . Te granice stanowią skrajne możliwości wymierzenia kary łącznej, zaś sąd ma możliwość wymierzenia kary łącznej mieszczącej się między tymi skrajnymi granicami (tzw. asperacja), co nastąpiło w zaskarżonym wyroku, jak to określił sąd orzekający, ze względów humanitarnych (co oznacza, że ta okoliczność podniesiona w apelacji obrońcy została już przez sąd I instancji dostrzeżona i zastosowana).
Należy też zaznaczyć, że na wymiar kary łącznej nie ma już wpływu ani stopień zawinienia z jego funkcją limitującą, ani stopień społecznej szkodliwości poszczególnych przestępstw. Decydujące znaczenie ma zaś wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. Ponadto wymierzając karę łączną w ramach wyroku łącznego i oceniając zachowanie skazanego należy brać też pod uwagę czy skazany popełnił tylko dwa przestępstwa, za które orzeczono kary podlegające łączeniu, czy też wiele przestępstw. Bowiem popełnienie wielu przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji (orzekania kary łącznej w wysokości kary najsurowszej orzeczonej za zbiegające się przestępstwa). Zasada ta wynika z orzecznictwa i tak w wyroku S.A. w Łodzi z 20.09.2001r (II AKa 154/01 Prok.i Pr. 2002/4/26) stwierdzono, iż ”Warto nadmienić również, iż orzeczenie kary łącznej nie musi przynosić skazanemu korzyści, to jest orzeczenia kary łącznej w wymiarze niższym od arytmetycznej sumy poszczególnych kar, czy też poprzez zastosowanie zasady absorpcji. Wymiar kary łącznej zależy od stopnia związku przedmiotowego i podmiotowego zbiegających się przestępstw. Decydujące znaczenie przy wymiarze kary łącznej ma także wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej. Popełnienie więcej niż dwóch przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji”.
Przenosząc powyższe rozważania na ocenę okoliczności ustalonych w przedmiotowej sprawie to należy stwierdzić, że nie było podstaw do zastosowania przy wydawaniu tego wyroku łącznego jedynie zasady absorpcji choćby z uwagi na dostrzeżoną przez sąd I instancji wielokrotną karalność B. B., co wynika z informacji o pobytach i orzeczeniach czy z KRK, a ta okoliczność miała znaczenie dla wymierzenia skazanemu kary łącznej 5 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Również negatywna opinia o skazanym z AŚ w E., wskazująca na potrzebę dłuższej resocjalizacji skazanego, nie przekonuje do zastosowania zasady absorpcji przy kształtowaniu kary łącznej. Trzeba tu zaznaczyć, że opinia negatywna wynikała nie z tego, co akcentują skarżący tj., że skazany z uwagi na stan zdrowia nie mógł wykonywać prac na rzecz jednostki penitencjarnej i dlatego nie otrzymywał nagród, ale z tego powodu, że sporządzono wobec niego wiele wniosków o wymierzenie kary dyscyplinarnej za zachowania typu: posiadanie przedmiotu niedozwolonego, odmowę wyjścia z celi, używanie słów wulgarnych, wznoszenie okrzyków. Powody dla których sporządzano wnioski o wymierzenie kary dyscyplinarnej nie wskazują też by negatywna opinia o skazanym była oparta tylko na „celowym piętnowaniu” za to, że skazany miał wygrać proces o naruszenie dóbr osobistych. Ponadto z opinii o stanie zdrowia skazanego pozyskanej przez sąd odwoławczy nie wynika tak tragiczny, „krytyczny” stan zdrowia skazanego, jaki opisali skarżący w apelacjach. Co prawda skazany był leczony z powodu nawracającego zakrzepowego zapalenia żył (przy czym żył powierzchownych a nie głębokich), ale choroba ta w jego przypadku nie może być uznana za „śmiertelną” skoro skazany obecnie nie ma cech zakrzepicy, a nadto dostaje potrzebne mu leki, był wielokrotnie konsultowany w trakcie pobytu w jednostce penitencjarnej, jest chodzący, a jego pobyt w ZK nie zagraża jego zdrowiu i życiu. Z ww opinii nie wynikają poważne problemy z uzębieniem, na które powołała się obrońca skazanego, a opis postępowania wobec osoby skazanego nie wskazuje też by nie otrzymywał właściwego leczenia.
Nie bez znaczenia jest i to, że przypisanych mu przestępstw B. B. dopuścił się nie w „bliskim związku czasowym” – jak to określił skarżący-, tylko od 2017r. do 2020r. a więc na przestrzeni 3 lat. Ponadto popełniał różne przestępstwa tj. z art. 180a kk, z art. 279 kk, z art. 306 kk, z art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, z art. 270 kk, z art. 286 kk. Brak jest więc zbieżności czasowej czy ścisłej więzi podmiotowo-przedmiotowej pomiędzy czynami objętymi połączonymi wyrokami, która by optowała za zastosowaniem zasady absorpcji, gdyż dopuścił się on przestępstw skierowanym przeciwko różnym dobrom, które nie były nawet popełnione w zbliżonym okresie czasu. Stąd i te okoliczności – które zostały prawidłowo dostrzeżone przez sąd I instancji, co wynika z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku- nie przemawiały za złagodzeniem orzeczonej kary łącznej.
Ponadto sąd I instancji nie orzekł kary łącznej w zaskarżonym wyroku łącznym z zastosowaniem zasady kumulacji, tylko przy zastosowaniu pośredniej zasady asperacji i orzekł karę łączną do odbycia w wymiarze 5 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, mimo, że suma kar jednostkowych była wyższa.
Reasumując, to zarzut i argumenty podniesione w obu apelacjach, po skonfrontowaniu zawartych w apelacjach informacji z danymi z akt sprawy zgromadzonych przez sąd I instancji, a tych o złym stanie zdrowia skazanego z uzyskaną opinią o jego stanie zdrowia, nie mogły służyć skutecznemu wykazaniu , że doszło do orzeczenia rażąco surowej kary łącznej.
|