|
Obrońca K. O. (1) wskazał, ż uważa wyrok dotyczący tego oskarżonego za niesłuszny w zakresie orzeczonej kary, gdyż nie uwzględnia ona wystarczająco jego sytuacji majątkowej, osobistej, dotychczasowej niekaralności, podrzędnej roli i braku uzyskania korzyści majątkowej chociażby zbliżonej do wskazanej kwoty uszczupleń należności publicznoprawnych, gdy przypisane przestępstwo nie jest dokonaniem.
Jednak w ocenie sądu odwoławczego przytoczone okoliczności, po skonfrontowaniu ich z wymową zgromadzonego materiału dowodowego, to nie miały takiej wagi by zmienić zaskarżony wyrok w sposób postulowany we wniosku końcowym apelacji.
Odnosząc się bowiem do argumentu, że oskarżony nie był osobą organizującą czy kierująca przedmiotową przypisaną działalnością, to należy jednak zauważyć, że rola oskarżonego była znacząca, bo polegała na uczestnictwie w wytwarzaniu wyrobów tytoniowych i ułatwieniu popełnienia przez inne osoby przestępstwa karno-skarbowego, gdy K.O. działał wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, a narażenie uszczuplenia należności dotyczyło znacznej kwoty, wielkiej wartości, bo ponad 77 i pół miliona złotych (77.580 314zł), gdy to oskarżony był jedynym łącznikiem pracujących przy produkcji krajanki tytoniowej osób zamkniętych na posesji w m. K. (...) ze światem zewnętrznym (gdyż na terenie posesji działały urządzenia do zagłuszania sygnału GSM): dysponował kluczem do bramy od posesji, zaopatrywał pracowników w żywność, środki higieny, a przede wszystkim nadzorował ich pracę, przywoził surowiec do produkcji i odbierał gotowy produkt, wypłacał wynagrodzenie, gdy działalność ta trwała przez okres od 20 lipca 2015r. do 1 października 2015r. Tym samym nie można było ocenić roli oskarżonego jako podrzędnej czy marginalnej, co miałoby spowodować znaczne obniżenie kar, w szczególności kary pozbawienia wolności z pkt. II wyroku.
Oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami i z niskich pobudek, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, gdy wartość przedmiotu czynu zabronionego była nie tylko duża, lecz wielka, co – biorąc pod uwagę ilość produktu do przetwarzania i skalę produkcji na linii produkcyjnej, którą obserwował oskarżony i co sobie uświadamiał - doprowadziło do zastosowania art. 37§1 pkt. 1 kks i nadzwyczajnego obostrzenia kary za przypisane przestępstwo z art. 18§3 kk w zw. z art. 54§1kks (czego skarżący nie chce dostrzec i co pomija), co powodowało, że odpłata karna nie mogła być łagodna, tylko przy powołaniu się na brak karalności oskarżonego i fakt przypisania zjawiskowej formy popełnienia przestępstwa z art. 54§1 kks, z powołaniem się na to, że oskarżony nie kierował przedmiotową działalnością.
Argumentacja z uzasadnienia apelacji dotyczy przede wszystkim wymiaru kar za czyn z pkt. II wyroku, gdyż w myśl rozstrzygnięcia z pkt. III, to wykonaniu podlegają tylko te kary. Trzeba zaś skarżącemu wskazać, że wbrew jego stanowisku, to przy kształtowaniu odpłaty karnej za przestępstwo karno-skarbowe nie ma zastosowania art. 52 §2 kk (przy czym obrońcy chyba chodziło o dyrektywy wymiaru kary z art. 53§2 kk) lecz art. 12kks i art.13 kks, gdy w szczególności art. 13 kks zawiera inne kwantyfikatory niż te z przepisów odnoszących się do wymiaru kary a zawartych w kodeksie karnym. W myśl art. 12 § 2 kks sąd wymierza karę, środek karny lub środek według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanych, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, środek karny, lub inny Sąd uwzględnia w szczególności rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego, jego motywację i sposób zachowania się, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza gdy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu należności publicznoprawnej lub o jej późniejsze wyrównanie (art. 13 § 1 kks). A w świetle przytoczonych okoliczności dot. znaczącej roli oskarżonego przy ułatwieniu innym osobom popełnienia przestępstwa karno-skarbowego , gdy narażenie dotyczyło wielkiej kwoty, to nie wskazują one na to by można było przyjąć, że wina i stopień społecznej szkodliwości czynu z pkt. II wyroku nie były znaczne i na wymierzenie kar w wymiarze i postaci postulowanej przez obronę (w tym co do obniżenia kary grzywny z pkt. II), tym bardziej, że zaszły podstawy do zastosowania art. 37§1 pkt. 1 kks, gdy w myśl art. 13 kks wielkość uszczuplenia lub narażenia na uszczuplenie ma wpływ nie tylko na kwalifikację prawną czynu, ale także na wymiar kary.
Jedynie odnosząc się do akcentowanej niekaralności oskarżonego i jego aktualnej sytuacji osobistej, to należało uwzględnić to, że mimo iż sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu wyroku dostrzegł niekaralność oskarżonego, to nie nadał właściwej rangi okoliczności, że od popełnienia przypisanych oskarżonemu czynów minęło ponad 7 lat, przez które oskarżony nie popełnił nowych przestępstw, o czym świadczy treść informacji z KRK. Długi okres przestrzegania przez K. O. porządku prawnego po czynie i ustabilizowany w tym czasie tryb życia oskarżonego wynikający m.in. z przedstawionych umów o pracę, w ocenie sądu odwoławczego wskazywał na potrzebę obniżenia wymierzonej w pkt. II kary pozbawienia wolności o 6 miesięcy tj. do 2 lat pozbawienia wolności. Przy czym powstrzymywanie się przez oskarżonego przez lata od popełniania przestępstw (co powinno być przecież normą), nie mogło doprowadzić do większego obniżenia kary pozbawienia wolności z pkt. II, choćby z uwagi na potrzebę spełnienia celów wychowawczo-prewencyjnych kary, w tym prewencji ogólnej, gdy nie można dawać sygnałów społeczeństwu, że za takie przestępstwo karno-skarbowe jakie przypisano oskarżonemu tj. o znacznym stopniu winy i społecznej szkodliwości, przy wielkiej wartości narażenia na uszczuplenie podatku akcyzowego, to wymierzy się karę, którą oskarżony będzie mógł odbywać w warunkach wolnościowych, np. w systemie dozoru elektronicznego czy w formie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, bo do tego zmierzają wnioski końcowe obrońcy.
|