Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
§ 1.Umowa między przedsiębiorcami stosującymi różne wzorce umów nie obejmuje tych postanowień wzorców, które są ze sobą sprzeczne.
§ 2.Umowa nie jest zawarta, gdy po otrzymaniu oferty strona niezwłocznie zawiadomi, że nie zamierza zawierać umowy na warunkach przewidzianych w § 1.
Art. 3854 kodeksu cywilnego dotyczy sytuacji, gdy dwie strony prowadzące działalność gospodarczą zawierają umowę, stosując różne wzorce umów. Przepis ten precyzuje, że postanowienia tych wzorców, które są ze sobą sprzeczne, nie stają się elementem umowy. Innymi słowy, wzorce umowne obu stron są analizowane, a sprzeczne postanowienia zostają wyłączone z treści umowy. Co do zasady, umowa składa się z postanowień, które nie pozostają w konflikcie. Ponadto, w drugim paragrafie przepisu wskazano, że umowa nie jest zawarta w momencie, gdy jedna ze stron, po otrzymaniu oferty, niezwłocznie zawiadomi drugą stronę, iż nie zamierza zawierać umowy na warunkach określonych w pierwszym paragrafie. Oznacza to, że jeśli otrzymujący ofertę przedsiębiorca odrzuca zaproponowane rozwiązania dotyczące wzorców, to umowa nie dochodzi do skutku.
Przepis znajduje zastosowanie wyłącznie w relacjach między przedsiębiorcami, którzy korzystają z różnych wzorców umów. Zaistnienie sprzeczności między wzorcami to kluczowy warunek, ponieważ tylko w takim przypadku poszczególne postanowienia są wyłączone z umowy. Dopuszczalne jest także wyrażenie sprzeciwu wobec oferty przez niezwłoczne zawiadomienie, co powoduje brak zawarcia umowy. Przepis ma za zadanie zapobiegać niejasnościom i wątpliwościom prawnym wynikającym z próby łączenia sprzecznych fragmentów wzorców umownych, które regulują te same kwestie.
Przykładem zastosowania art. 3854 KC może być sytuacja, gdy dwaj przedsiębiorcy prowadzący wymianę towarową podpisują umowę, z których każdy korzysta z własnego wzorca. Wzorzec pierwszej strony przewiduje termin płatności 14 dni, a wzorzec drugiej – 30 dni. W takim wypadku postanowienia te są sprzeczne i nie wchodzą automatycznie do umowy. Jeśli po otrzymaniu oferty umowa nie jest zaakceptowana w formie przewidzianej w przepisie, to druga strona może niezwłocznie powiadomić, że nie zgadza się na te warunki i tym samym umowa nie zostanie zawarta.
Częstym błędem jest nieuwzględnianie, że sprzeczność postanowień wzorców wyłącza je z umowy, a nie powoduje automatyczne ich zastąpienie lub uzupełnienie. Ponadto, strony często mylnie uznają, że brak wyraźnego odrzucenia oferty oznacza jej przyjęcie, podczas gdy art. 3854 § 2 wymaga wyraźnego i niezwłocznego zawiadomienia o braku zamiaru zawierania umowy. Warto pamiętać, że zastosowanie przepisu wymaga precyzyjnej analizy treści wzorców oraz zachowania odpowiednich terminów. W indywidualnych sprawach związanych z tego rodzaju umowami rekomendowane jest skonsultowanie się z prawnikiem w celu prawidłowego zastosowania art. 3854 KC.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Sprzeczność postanowień oznacza, że konkretne zapisy z różnych wzorców nie mogą być stosowane jednocześnie, bo dotyczą tych samych kwestii w sposób wykluczający się.
Umowa obejmuje tylko te postanowienia wzorców, które nie są sprzeczne. Sprzeczne postanowienia są pomijane.
Brak niezwłocznego zawiadomienia o odmowie oznacza, że umowa jest zawarta na warunkach określonych w art. 3854 § 1.
Tak, art. 3854 KC dotyczy wyłącznie umów zawieranych między przedsiębiorcami stosującymi różne wzorce.
Zawiadomienie powinno być niezwłoczne, to znaczy bez nieuzasadnionej zwłoki po otrzymaniu oferty.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI