Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
§ 1.Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą prawnie pozbawioną wolności, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2.Jeżeli sprawca działa ze szczególnym okrucieństwem, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3.Funkcjonariusz publiczny, który wbrew obowiązkowi dopuszcza do popełnienia czynu określonego w § 1 lub 2, podlega karze określonej w tych przepisach.
Artykuł 247 Kodeksu karnego odnosi się do przestępstwa znęcania się nad osobą prawnie pozbawioną wolności. Normę tę zawierają trzy paragrafy, które precyzują odpowiedzialność karną za tego rodzaju zachowania. W § 1 przewidziano karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat dla osoby, która znęca się fizycznie lub psychicznie nad takim człowiekiem. W § 2 wskazano, że jeżeli sprawca działa ze szczególnym okrucieństwem, kara wzrasta i wynosi od roku do 10 lat pozbawienia wolności. Wreszcie, § 3 dotyczy funkcjonariuszy publicznych, którzy mają obowiązek zapobiegania takim czynom, a jeśli tego obowiązku nie dochowują, ponoszą karę przewidzianą w § 1 lub 2.
Przepis ma zastosowanie w sytuacjach, gdy osoba prawnie pozbawiona wolności, na przykład osadzony w zakładzie karnym, doznaje działań znęcających ze strony innej osoby lub funkcjonariusza. Istotne jest, by osoba ta była faktycznie pozbawiona wolności na podstawie przepisów prawa, co wyklucza sytuacje poza takim stanem prawnym. Dodatkowo ważne jest rozróżnienie między zwykłym znęcaniem się a działaniem ze szczególnym okrucieństwem, co wiąże się z surowszą karą.
Przykładem zastosowania może być sytuacja, w której osadzony w więzieniu jest poddawany ciągłemu psychicznego maltretowaniu lub fizycznym represjom przez innego więźnia lub opiekuna. Jeśli znęcanie ma podłoże sadystyczne lub wyjątkowo brutalne, stosuje się sankcję z § 2. Dodatkowo, gdy funkcjonariusz publiczny, np. strażnik więzienny, świadomie dopuszcza do takich sytuacji, ponosi odpowiedzialność karną jak sprawca.
Powszechnym nieporozumieniem jest mylenie osoby prawnie pozbawionej wolności z osobą tymczasowo zatrzymaną lub poddawaną środkom zabezpieczającym. Ponadto, osoby z tego przepisu często błędnie oceniają zakres pojęcia "szczególnego okrucieństwa", które wymaga wykazania wyjątkowej brutalności lub zadawania cierpienia ponad zwykły poziom znęcania się. Istnieje też ryzyko niewłaściwego rozpoznania odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych, którzy wypełniają swoje obowiązki, lecz sytuacja znęcania może mieć miejsce bez ich bezpośredniego udziału.
Podsumowując, art. 247 KK chroni osoby pozbawione wolności przed znęcaniem się, przewidując surowe kary dla sprawców i szczególne obciążenia dla funkcjonariuszy publicznych. W przypadku indywidualnych wątpliwości lub szczegółowych sytuacji warto skonsultować się z prawnikiem specjalizującym się w prawie karnym lub prawach osób pozbawionych wolności.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
Jest to osoba, która na podstawie przepisów prawa została pozbawiona wolności, np. skazany odbywający karę pozbawienia wolności.
To działanie cechujące się wyjątkową brutalnością lub zadawaniem cierpienia przekraczającym zwykły poziom znęcania się.
Tak, jeśli działa wbrew obowiązkowi i dopuszcza do znęcania się, podlega karze przewidzianej w art. 247 KK.
Za znęcanie się fizyczne lub psychiczne kara wynosi od 3 miesięcy do 5 lat, a ze szczególnym okrucieństwem od roku do 10 lat pozbawienia wolności.
Przepis dotyczy osób prawnie pozbawionych wolności, zatem sytuacje osób tymczasowo zatrzymanych wymagają indywidualnej oceny prawnej.
Wyroki i postanowienia sądów, które powołują ten przepis.
Powiadomimy Cię, gdy pojawią się nowe orzeczenia lub nowelizacje.
Skorzystaj z naszego asystenta AI, który wyjaśni Ci ten przepis prostym językiem.
Zapytaj AI