Co dokładnie stanowi przepis
Art. 420 § 1 KPK przewiduje tryb uzupełnienia wyroku, gdy w jego treści zabrakło jednego z rozstrzygnięć wskazanych w tym przepisie. Dotyczy to przepadku, zaliczenia okresu rzeczywistego pozbawienia wolności, okresu zatrzymania prawa jazdy albo innego odpowiedniego dokumentu oraz okresu stosowania środków zapobiegawczych wymienionych w art. 276 KPK. Przepis obejmuje także brak rozstrzygnięcia o nałożeniu obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu lub o dowodach rzeczowych. W takiej sytuacji sąd rozstrzyga postanowieniem wydanym na posiedzeniu. Zgodnie z art. 420 § 2 KPK ten sam tryb stosuje się odpowiednio, gdy sąd nieprawidłowo zaliczył któryś z wymienionych okresów.
Kiedy przepis ma zastosowanie
Art. 420 KPK znajduje zastosowanie po wydaniu wyroku, jeżeli stwierdzono brak rozstrzygnięcia w jednej ze spraw wyraźnie wymienionych w § 1. Nie dotyczy on każdego braku lub błędu w wyroku, lecz tylko przepadku, wskazanych zaliczeń, dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu oraz dowodów rzeczowych. W przypadku błędnego zaliczenia chodzi o okres rzeczywistego pozbawienia wolności, zatrzymania prawa jazdy lub innego odpowiedniego dokumentu, a także okres stosowania środków zapobiegawczych z art. 276 KPK. Jeżeli przedmiotem posiedzenia jest przepadek albo dowody rzeczowe, strony mają prawo wziąć w nim udział. Oskarżonego pozbawionego wolności sprowadza się na takie posiedzenie tylko wtedy, gdy prezes sądu albo sąd uzna to za konieczne.
Przykład zastosowania w codziennej sytuacji
Sąd wydaje wyrok w sprawie, w której oskarżonemu wcześniej zatrzymano prawo jazdy, lecz w sentencji wyroku nie rozstrzyga o zaliczeniu okresu zatrzymania tego dokumentu. Taka kwestia należy do zakresu art. 420 § 1 KPK. Sąd może zatem wydać postanowienie na posiedzeniu, w którym uzupełni pominięte rozstrzygnięcie. Gdyby natomiast okres zatrzymania prawa jazdy został zaliczony nieprawidłowo, art. 420 § 2 KPK pozwala zastosować odpowiednio ten sam tryb.
Częste nieporozumienia lub błędy przy stosowaniu przepisu
Częstym nieporozumieniem jest traktowanie art. 420 KPK jako ogólnej podstawy do poprawiania każdej treści wyroku. Przepis wskazuje zamknięty zakres spraw, których dotyczy, dlatego należy odróżniać je od innych rodzajów rozstrzygnięć. Nie należy też utożsamiać postanowienia wydanego na podstawie art. 420 KPK z kolejnym wyrokiem, ponieważ ustawa wyraźnie przewiduje formę postanowienia. Warto pamiętać, że na postanowienia, o których mowa w § 1 i § 2, przysługuje zażalenie. W indywidualnej sprawie warto skonsultować się z prawnikiem, aby ocenić znaczenie pominięcia lub nieprawidłowego zaliczenia dla konkretnego postępowania.
To wyjaśnienie ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W sprawach indywidualnych skonsultuj się z profesjonalnym prawnikiem.
