|
Powyższy zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodne z art. 392 § 1 k.p.k. wolno odczytywać na rozprawie głównej protokoły przesłuchania świadków i oskarżonych, sporządzone w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę,
gdy bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne, a żadna z obecnych stron temu się nie sprzeciwia.
Wedle wyżej cytowanego przepisu wolno więc odczytywać wspomniane w nim protokoły, gdy bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne, a żadna z obecnych stron temu się nie sprzeciwia. Pierwsza przesłanka ma
charakter ocenny i zależy od uznania sądu. Zważywszy, że podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne (art. 2 § 2), sąd może uznać, że bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne i że wystarczy odczytanie protokołu zeznań świadka lub wyjaśnień oskarżonego tylko wówczas, gdy brak bezpośredniego przesłuchania świadka nie odbije się negatywnie na jakości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego
(Drajewicz D., Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz. Art. 1-424, Legalis, el). W orzecznictwie sądowym wypracowano wzorzec oceny dopuszczalności zastosowania art. 392, wedle którego bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne, jeżeli dowód taki jednocześnie: 1) nie ma zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy; 2) nie pozostaje w zasadniczej sprzeczności z innymi dowodami, 3) jest niesprzeczny wewnętrznie (m.in. wyr. SA w Krakowie z 19.5.2016 r., II AKa 15/16, Legalis; wyr. SA w Warszawie z 22.7.2015 r., II AKa 145/15, Legalis; post. SN z 4.5.2007 r., WZ 13/07, OSNwSK 2007, Nr 1, poz. 991; wyr. SN z 6.10.2006 r., III KK 42/06, Legalis)
(Drajewicz D., Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz. Art. 1-424, Warszawa 2020, Legalis, el).
Dla skuteczności apelacyjnego zarzutu naruszenia art. 392 § 1 k.p.k. należy wykazać, iż inny sposób przeprowadzenia dowodu z zeznań np. poprzez bezpośrednie przesłuchanie na rozprawie, mógłby mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Sam fakt, że obrońca widział konieczność ponowienia przesłuchania świadków, czy to, że konsekwentnie sprzeciwiał się odczytywaniu przez sąd zeznań tych świadków nie uzasadnia zasadności podzielenia stanowiska skarżącego o zaistnieniu względnej przyczyny odwoławczej z art. 438 pkt 2 (wyr. SA w Białymstoku z 31.5.2017 r., II AKa 197/16, Legalis)
(Drajewicz D., Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz. Art. 1-424, Warszawa 2020, Legalis, el).
Przenosząc powyższe na realia niniejszego postępowania, stwierdzić należy, że
stan faktyczny kontrolowanej sprawy jest w zasadzie bezsporny. Oskarżony bowiem przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów. Jak słusznie ustalił Sąd Rejonowy, oskarżony w swoich wyjaśnieniach w ogóle nie kwestionował składanych przez siebie podpisów złożonych za A. O. i G. G. na stronach drugich wymienionych w zarzutach asygnat, wystawionych przez Lasy Państwowe Nadleśnictwo O., Leśnictwo M., a nadto przedstawił powody takiego postępowania. W ocenia Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wyjaśnienia oskarżonego jako wiarygodne, ustalając przede wszystkim w oparciu o nie ustalenia faktyczne sprawy. Wyjaśnienia te korelowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym zeznaniami świadków A. O. i G. G. oraz zgromadzonymi dokumentami. Również opatrzona przez Sąd (prawidłowo zresztą) przymiotem wiarygodności została opinia grafologiczna, z której bezsprzecznie wynikało, że przedmiotowe podpisy zostały nakreślone przez oskarżonego (k. 110). W świetle zgormadzonych w sprawie dowodów, oczywistym jest, że oskarżony poświadczył nieprawdę w dokumentach, a następnie posłużył się tymi dokumentami poprzez przedłożenie ich w Nadleśnictwie O.. Istotnie więc, zważywszy na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym treść wyjaśnień oskarżonego, złożonych na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r., bezpośrednie przesłuchiwanie wymienionych przez prokuratora świadków nie było niezbędne, co uprawniało Sąd I instancji do skorzystania z instytucji z art. 392 k.p.k.
Drugim warunkiem umożliwiającym odczytanie na rozprawie głównej protokołów przesłuchania świadków i oskarżonych jest brak sprzeciwu obecnych stron. Ustawa nie stawia wymogu uzyskania zgody obecnych stron na odczytanie, wystarczy by żadna z obecnych stron temu się nie sprzeciwiła. Nie jest konieczne uzyskanie pozytywnej decyzji stron, a brak wypowiedzenia się strony co do tej kwestii należy uznać za brak sprzeciwu. Ponadto kategoryczne brzmienie komentowanego przepisu, z którego pozornie wynika, że jakikolwiek sprzeciw jednej z obecnych stron uniemożliwia odczytanie protokołów, jest łagodzone treścią art. 392 § 2, wedle którego sprzeciw strony, której zeznania lub wyjaśnienia nie dotyczą, nie stoi na przeszkodzie odczytaniu protokołu. Tym samym pozostawiono uznaniu sądu, czy odczytywane zeznania lub protokołu dotyczą sprzeciwiającej się strony, co ma przełożenie na skuteczność sprzeciwu tej strony
(Drajewicz D., Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz. Art. 1-424, Warszawa 2020, Legalis, el).
Mając na względzie powyższe rozważania, istotnie, jak zauważył obrońca oskarżonego w odpowiedzi na apelację, oskarżycielowi publicznemu przysługiwało uprawnienie do złożenia sprzeciwu przeciwko odczytaniu przez Sąd zeznań świadków J. S. i G. G.. Prokurator jednak, mimo prawidłowego zawiadomienia, co zresztą sam przyznał w treści wywiedzionego środka zaskarżenia, nie stawił się na terminie rozprawy w dniu 19 lutego 2020 r. i nie złożył sprzeciwu przeciwko ww. czynnościom. Obrońca natomiast wyraził zgodę na odczytanie zeznań świadków (k. 271-274). Drugi warunek umożliwiający odczytanie na rozprawie głównej protokołów przesłuchania świadków i oskarżonych z art. 392 k.p.k. w postaci braku sprzeciwu obecnych stron został niewątpliwie w niniejszej sprawie spełniony.
Sąd Okręgowy w całości popiera ocenę Sądu I instancji w zakresie stopnia społecznej szkodliwości zarzuconych oskarżonemu czynów i do niej odsyła. Zdaniem Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy dokonał kompleksowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, bez przekraczania swobodnej oceny dowodów oraz jakichkolwiek przepisów procedury.
Nie ma przy tym znaczenia z punktu widzenia prawidłowości rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, fakt że Sąd I instancji, nie uwzględniając wniosku obrońcy o skierowanie sprawy na posiedzenie celem umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 3 k.p.k., w dniu 19 lutego 2020 r. przeprowadził rozprawę, gdyż na ówczesnym etapie postępowania brak było w ocenie tego Sądu okoliczności przemawiających za umorzeniem postępowania (k. 271). Podobnie bez znaczenia dla prawidłowości wyroku pozostaje fakt złożenia przez prokuratora pisma z dnia 3 lutego 2020 r., w którym nie wyraził on zgody na „warunkowe umorzenie” postępowania przeciwko oskarżonemu.
|