|
|
- Odpis wyroku SR w Giżycku z dnia 04.04.2022 r. sygn. akt II K 482/21;
- Odpis wyroku SR w Giżycku z dnia 10.06.2022 r. sygn. akt II K 79/22;
- Odpis wyroku SR w Giżycku z dnia 22.02.2023 r. sygn. akt II K 202/23;
- Odpis wyroku SR w Kętrzynie z dnia 14.12.2021 r. sygn. akt II K 408/21;
- Odpis wyroku SR w Tczewie z dnia 28.09.2022 r. sygn. akt II K 434/22.
|
Zgodnie z art. 8 §2 kpk prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawa lub stosunek sądu są wiążące.
Są to orzeczenia prawomocne i faktu tego oraz ich rozstrzygnięcia nie kwestionowano.
|
|
1.2.2.2
|
- Sąd Rejonowy w Giżycku wyrok z dnia 04.04.2022 r. sygn. akt II K 482/21
- Sąd Rejonowy w Giżycku wyrok z dnia 22.02.2023 r. sygn. akt II K 202/23
- Sąd Rejonowy w Kętrzynie wyrok z dnia 14.12.2021 r. sygn. akt II K 408/21
- Sąd Rejonowy w Tczewie wyrok z dnia 14.12.2021 r. sygn. akt II K 434/22
|
- kara 8 miesięcy pozbawienia wolności
- kara 6 miesięcy pozbawienia wolności
- kara 6 miesięcy pozbawienia wolności
- kara 6 miesięcy pozbawienia wolności
|
|
Na zasadzie art. 569 §1 kpk połączeniu podlegały w niniejszej sprawie wyroki, na mocy których P. K. został prawomocnie skazany.
Zgodnie z art. 85 §1 kk, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa, co stanowi podstawowy warunek orzeczenia kary łącznej. Idąc dalej, właśnie na tej podstawie prawnej wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 10 czerwca 2022 roku w sprawie oznaczonej sygnaturą akt II K 79/22, oznaczony w wyroku łącznym z dnia 23 czerwca 2023 roku numerem II, nie został uwzględniony przy wymierzaniu kary łącznej. Sąd odmówił wydania wyroku łącznego co do ww. wyroku ze względu na zaistnienie negatywnej przesłanki materialnej, bowiem jeden z czynów, którego dotyczy wyrok w sprawie II K 79/22 popełniony został 17 stycznia 2022 roku, tj. po dacie pierwszego, nawet nieprawomocnego wyroku, która w sprawie o karę łączną dla skazanego P. K. przypada na 14 grudnia 2021 roku (wyrok Sądu Rejonowego w Kętrzynie w sprawie sygn. akt II K 408/21).
|
|
Zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami z art. 86 §1 kk Sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy (…) Karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach. Zasada ta odpowiada stosowanemu systemowi absorpcji oraz kumulacji kar. Stosownie zaś do art. 85a kk, Sąd orzekając karę łączną, powinien brać pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa kierując się zasadą absorpcji lub kumulacji kar. Zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze prawniczej zgodnie podkreśla się jednak, że przepisy określające zasady orzekania kary łącznej nie mają kategorycznej wymowy w kwestii nakazu kierowania się wyłącznie dyrektywą pełnej absorpcji w odniesieniu do każdego skazanego, nie ma również żadnych podstaw do twierdzenia, że wyrok łączny powinien zawsze powodować poprawę sytuacji skazanego. Niezależnie od możliwości zastosowania przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji, jak i zasady pełnej kumulacji, oparcie wymiaru kary na zasadzie absorpcji lub kumulacji traktować należy, jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia. Na ogół nie ma powodu, by orzekać karę łączną w dolnych granicach tj. w wysokości powyżej najsurowszej ze zbiegających się kar. Popełnienie więcej niż jednego przestępstwa powinno również raczej skłaniać do odstąpienia od absorpcji kar, niż za nią przemawiać. Wymierzenie takiej kary prowadziłoby do premiowania sprawcy popełniającego nie jedno, a więcej przestępstw, zatem prowadziłoby do praktycznej bezkarności innych zachowań zabronionych. Całkowitą zasadę absorpcji stosować należy wyjątkowo albo wtedy, gdy wszystkie czyny wykazują bardzo bliską więź podmiotową i przedmiotową, albo orzeczone za niektóre czyny kary są tak minimalne, że w żadnym stopniu nie mogłyby rzutować na karę łączną, albo też istnieją jakieś szczególne okoliczności dotyczące osoby skazanego. Uzupełnieniem powyższego przepisu jest norma zawarta w art. 88 kk zgodnie z którą jeżeli najsurowszą karą orzeczoną za jedno ze zbiegających się przestępstw jest kara dożywotniego pozbawiania wolności, orzeka się tę karę jako karę łączną
(zob. wyrok SA w Lublinie z dnia 16.03.2010r., II AKa 57/10, LEX nr 583690; wyrok SA w Lublinie z dnia 25.03.2010r., II AKa 59/10, LEX nr 658856; wyrok SA w Katowicach z dnia 20.05.2008r., II AKa 129/08, Biul.SAKa 2008/3/8; wyrok SN z dnia 19.03.2008 r., IV KK 45/08; wyrok SA w Łodzi z dnia 27.11. 2008r., II AKa 198/08; wyrok SA w Łodzi z dnia 18.11.2008r., II AKa 178/08; por. A. Marek, Komentarz, Kodeks karny, Warszawa 2004, s. 293).
Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że w niniejszej sprawie Sąd kierował się zasadą mieszaną- częściowo stosując zasadę absorpcji i częściowo zasadą kumulacji orzeczonych kar, wymierzając skazanemu łącznie karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd uwzględnił stopień zawinienia skazanego, albowiem przestępstw tych dopuścił się z winy umyślnej, wagę tych czynów i ich ilość, a także znaczny stopień ich społecznej szkodliwości. Nie bez znaczenie miała w tym przypadku również waga dóbr prawnie chronionych. Równocześnie, w ocenie Sądu, w sprawie powyższej nie zachodzą żadne szczególne względy, które uzasadniałyby zastosowanie zasady pełnej absorpcji w odniesieniu do orzeczonych kar jednostkowych.
Poza tym na niekorzyść skazanego ewidentnie przemawia jego dotychczasowa wielokrotna karalność i liczne pobyty w zakładach karnych. Skazany dopuścił się bowiem wielu przestępstw, co niewątpliwie świadczy o daleko posuniętym procesie jego demoralizacji (karta karna z dnia 25.04.2023 r. - k.185-186 i informacja o pobytach i orzeczeniach z dnia 04.05.2023 r. - k.197-198).
Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że wymierzona kara łączna 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności spełni cele w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej wobec skazanego. Zdaniem sądu orzeczona kara będzie stanowiła dla skazanego wymierną dolegliwość i nie będzie postrzegana jako bezzasadne premiowanie wielokrotnych sprawców przestępstw.
|