|
1.2.1.1.
|
1. skazanie za przestępstwo z art. 288 §1 kk popełnione 29.04.2018 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności zmienione przez wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 28.12.2021 r. VII Ka 996/21 na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności,
2. skazanie za przestępstwo z art. 207§1 kk w zb. z art. 157§2 i 4 kk popełnione w okresie lipca 2018 r. do 04.10.2018 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz za przestępstwo z art. 191§1 kk na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności popełnione 11.12.2018 r. i karę łączną 1 rok i 1 miesiąc pozbawienia wolności zmienione przez wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 08.02.2021 r. VII Ka 49/21 na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,
|
odpisy wyroku w sprawie II K 639/18 oraz VII Ka 996/21
odpisy wyroku II K 237/19 oraz VII Ka 49/21
|
k. 17,
k. 19,
k. 26
k. 27
|
|
Zgodnie z art. 86§1kk Sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy (…) Karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach. Zasada ta odpowiada stosowanemu systemowi absorpcji oraz kumulacji kar. Zgodnie z warunkami materialnokarnymi określonymi w art. 86§1kk Sąd rozważając nad wymiarem kary wziął pod rozwagę, iż dolną granicą wymierzenia kary w przedmiotowej sprawie była kara 9 miesięcy pozbawienia wolności, zaś górną, kara 1 rok i 1 miesiąc pozbawienia wolności. Stosownie zaś do art. 85a kk Sąd orzekając karę łączną powinien brać pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa kierując się zasadą absorpcji lub kumulacji kar. Zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze prawniczej zgodnie podkreśla się jednak, że przepisy określające zasady orzekania kary łącznej nie mają kategorycznej wymowy w kwestii nakazu kierowania się wyłącznie dyrektywą pełnej absorpcji w odniesieniu do każdego skazanego, nie ma również żadnych podstaw do twierdzenia, że wyrok łączny powinien zawsze powodować poprawę sytuacji skazanego. Niezależnie od możliwości zastosowania przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji, jak i zasady pełnej kumulacji, oparcie wymiaru kary na zasadzie absorpcji lub kumulacji traktować należy, jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia. Na ogół nie ma powodu, by orzekać karę łączną w dolnych granicach tj. w wysokości powyżej najsurowszej ze zbiegających się kar. Popełnienie więcej niż jednego przestępstwa powinno również raczej skłaniać do odstąpienia od absorpcji kar, niż za nią przemawiać. Wymierzenie takiej kary prowadziłoby do premiowania sprawcy popełniającego nie jedno, a więcej przestępstw, zatem prowadziłoby do praktycznej bezkarności innych zachowań zabronionych. Całkowitą zasadę absorpcji stosować należy wyjątkowo albo wtedy, gdy wszystkie czyny wykazują bardzo bliską więź podmiotową i przedmiotową, albo orzeczone za niektóre czyny kary są tak minimalne, że w żadnym stopniu nie mogłyby rzutować na karę łączną, albo też istnieją jakieś szczególne okoliczności dotyczące osoby skazanego. Uzupełnieniem powyższego przepisu jest norma zawarta w art. 88 kk zgodnie z którą jeżeli najsurowszą karą orzeczoną za jedno ze zbiegających się przestępstw jest kara dożywotniego pozbawiania wolności, orzeka się tę karę jako karę łączną
(zob. wyrok SA w Lublinie z dnia 16.03.2010r., II AKa 57/10, LEX nr 583690; wyrok SA w Lublinie z dnia 25.03.2010r., II AKa 59/10, LEX nr 658856; wyrok SA w Katowicach z dnia 20.05.2008r., II AKa 129/08, Biul.SAKa 2008/3/8; wyrok SN z dnia 19.03.2008 r., IV KK 45/08; wyrok SA w Łodzi z dnia 27.11. 2008r., II AKa 198/08; wyrok SA w Łodzi z dnia 18.11.2008r., II AKa 178/08; por. A. Marek, Komentarz, Kodeks karny, Warszawa 2004, s. 293).
Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że w niniejszej sprawie Sąd kierował się zasadą mieszaną- częściowo stosując zasadę absorpcji i częściowo zasadą kumulacji orzeczonych kar, wymierzając skazanemu łącznie karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd uwzględnił stopień zawinienia skazanego, albowiem przestępstw tych dopuścił się z winy umyślnej ,wagę tych czynów i ich ilość, a także znaczny stopień ich społecznej szkodliwości. Nie bez znaczenie miała w tym przypadku również waga dóbr prawnie chronionych, albowiem w przypadku drugiego ze wskazanych wyroków, skazany godził w życie i zdrowie oraz nietykalność cielesną człowieka. Równocześnie, w ocenie Sądu, w sprawie powyższej nie zachodzą żadne szczególne względy, które uzasadniałyby zastosowanie zasady pełnej absorpcji w odniesieniu do orzeczonych kar jednostkowych.
Poza tym na niekorzyść skazanego ewidentnie przemawia jego dotychczasowa wielokrotna karalność. Skazany dopuścił się bowiem wielu przestępstw, co niewątpliwie świadczy o daleko posuniętym procesie jego demoralizacji (karta karna - k. 9-11).
Jako okoliczność przemawiającą na korzyść P. K. Sąd wziął pod uwagę stosunkowo dobrą opinię o nim z zakładu karnego (opinia o skazanym k. 12-13), która daje podstawę do pozytywnej prognozy na przyszłość.
Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że wymierzona kara łączna 10 miesięcy spełni cele w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej wobec skazanego .
|